Rim, 4. novembar 1950. godine. U gradu koji stoji kao spomenik davno minule Rimske imperije, tog 4. novembra donesena je Evropska konvencija o ljudskim pravima i osnovnim slobodama. Sastavljena na francuskom i engleskom jeziku, stupila je na snagu tek 1953. godine. Ova konvencija nije bila ni u tom trenutku a ni sada, samo irelevantan komad papira koji lijepo zvuči bez stvarne pravne moći. Intencija zemalja koje su ga sročile i potpisale je bila sasvim druga, osiguranje ideje demokratije, ljudskih prava te sloboda, kroz dugoročni period na tlu Evrope. Naime, nastojao se sačiniti dokument koji je iznad nacionalnog zakonodavstva zbog jednog jednostavnog razloga. Taj razlog jeste pitanje legalnosti nacističkih zločina na tlu Evrope. Nacistička Njemačka je za većinu svojih počinjenih zločina imala pokriće u okviru zakona. U suštini u takvoj postavci svako kršenje ljudskih prava je bilo potkrepljeno zakonom.

Učeći na greškama te nastojeći osigurati da se više ne ponove, pogotovu u smislu legalizacije kršenja ljudskih prava svim ljudima na tlu potpisnica iste, donesena je ova konvencija. U dijelu konvencije se navode osnovna ljudska prava i slobode a to su: pravo na život (čl. 2), zabrana mučenja, nečovječnog i ponižavajućeg postupanja(čl. 3), zabrana ropstva i prinudnog rada (čl. 4), pravo na slobodu i sigurnost (čl. 5), pravo na pravično suđenje (čl. 6), kažnjavanje samo na osnovu zakona (čl. 7), pravo na poštovanje privatnog i porodičnog života (čl. 8), sloboda misli, savjesti i vjeroispovjesti (čl. 9), sloboda izražavanja (čl. 10), sloboda okupljanja i udruživanja (čl. 11), pravo na sklapanje braka (čl. 12), pravo na djelotvorni pravni lijek (čl. 13) te zabrana diskriminacije (čl. 14). Konvencijski sistem se dalje širio putem protokola koji su nastojali da na bolji način osiguraju te definišu određena prava odnosno slobode.

Kao najefikasniji način zaštite, protokol 11 ustanovljava stalnu evropsku pravosudnu instituciju-Evropski sud za ljudska prava. Od donošenja ovog protokola 1998. godine pa do danas ovaj sud je nastojao da kroz svoju praksu, koji primjenjuje i Ustavni sud BiH na što bolji način definiše i zaštiti ljudska prava i slobode. Samo u 2024. godini je ovaj sud imao preko 36 hiljada okončanih slučaja.

Evropska konvencija o ljudskim pravima i slobodama jeste primjer kako na efikasan način osigurati održavanje demokratije kao ideje na evropskom tlu. Ideja da pojedinac može da tuži državu zato što smatra da mu je povrijeđeno pravo te mogućnost međunarodnog tijela da utvrdi povredu jeste jedan od najvećih uspjeha demokratije kao ideologije. Međutim još puno gorućih pitanja jeste na redu za odgovoriti pred Evropskim sudom za ljudska prava, koja nalažu da se u potpunosti promjeni shvatanje ideja ljudskih prava, ovaj sud je dokazao da se može nositi s tim. Kroz svoju praksu je pokazao da prati društvene tokove te je sam dokaz da je pravo fluidno u odnosu na vrijeme.