Priljubljena uz izbrazdanu
Koru starog drveta.
Miris smole
I vlaga u vazduhu.
Do nje ne dopire svjetlo.
Naučila je rasti u mraku.
Naučila je disati,
Tamo gdje se ne sjedinjavaju
Čestice svjetlosti i kiseonika.
Tamo gdje voda u vazduhu
Grli zemljane mirise.
Naučila je živjeti
Gdje korak ili nos znatiželjnih
Ne zalazi.
Nikoga stvarno ne zanima
Šta je na dnu kore drveta.
Većinom ih zanimaju plodovi.
One koji vole da zadiru
U srž tvari,
Zanima i korjenje.
Koliko duboko seže.
Ali rijetko koga zanima mahovina.
Tamnozelena.
Perut.
Zauvijek simbioza
Između nje i brazdi i pukotina
Na kori drveta.
Vidi onoliko
Koliko joj dopušta drvo,
A žedna je da vidi više.
Da se popne tamo gdje
Listovi na granama
Piju svjetlo.
Previše je naviknuta na vlagu
I svježinu.
Svaki dan su joj dostupne.
Ne razmišlja zašto je to tako.
Plemeniti um traži da zna više.
Da vidi jasnije i bolje.
Ne želeći da sazna
Čega ga više znanja
I bolja preglednost
Mogu koštati.
Najčešće srca.
Kao mahovina.
Kao čovjek.