Besciljno plutaš pogledom po mračku kroz koji se slabašno probijaju sniježne ostavštine.
Crne krošnje drveća poput ruku aveti otimaju se za tračak boja,
pa ih češljaju i vuku od jedne šume do druge
i pletu šal kao od vune slatke. Negdje visoko na nebu,
ptičija krila presijecaju
pupčanu vrpcu
kondenzacijskog iščezavanja.
Nadaš se toplome Suncu.
U tili čas iluzija nestade, Sunce se iza brda izmigolji, a suhobolja ostvari se se kao grudobolja.