Young Urban Professional ili YUPPIE termin je iz američkog žargona koji se odnosi na mlade muškarce čiji izgled i društveni status jasno daju do znanja da se radi o uspješnim osobama. Živi primjerci dvaju Yuppie-ja u režimu Milorada Dodika definutvno su Alen Šeranić i Zlatan Klokić. Em mladi, em profesionalni, em porodični ljudi, em poslušni, a što je najvažnije - Bošnjaci. Zašto propustiti šansu da se dva ovakva čovjeka propisno ne iskoriste za falsifikovanje nacionalnog ključa? Kako bi bilo ko mogao da zamjeri Šeraniću i Klokiću poltronstvo i afere kada vidi kako nevino, a urbano izgledaju?

Iza fasade dobrih dječaka SNSD-a sakriveni su koruptivni manevri i sistematska nesposobnost, ali i činjenica da obojica indirektno učestvuju u protuustavnim procesima koji za cilj imaju nanošenje štete Bosni i Hercegovini.

Bijeli mantil i zakletva režimu:

Alen Šeranić rođen je 1977. godine u Banjaluci. Šeranići su jedna od najstarijih, pritom begovskih porodica u gradu na Vrbasu. Njihova porodična kuća u naselju koje je dobilo naziv Ilidža po termalnim izvorima jedan je od najdugovječnijih primjera osmanske, gradske arhitekture. Šeranića kuća proglašena je nacionalnim spomenikom 2003. godine.



Godinu dana kasnije, 2004. Alen je diplomirao medicinu u Banjaluci, a specijalizaciju iz oblasti epidemiologije stekao je na Keele Univerzitetu u Velikoj Britaniji. Prvi radni odnos zasnovao je u ambulanti porodične medicine u Domu zdravlja Ključ, a kasnije je nekoliko godina bio uposlenik Ministarstva zdravlja i socijalne zaštite Republike Srpske.

2018. godine prilikom osvježavanja vlade RS, Šeranić je izvučen iz omladinskog pogona kako bi na mjestu ministra nauke i tehnologije zamijenio Jasmina Komića. Potonji je nakon dugogodišnjeg mijenjanja funkcija otišao u penziju, a jedan je od prvih banjalučkih Bošnjaka koji su ušli u redove SNSD-a. Po završetku opštih izbora iste godine, uglađeni yuppi-e postaje ministar zdravlja i socijalne zaštite.



2019. godine u trenutku kada Korona virus počinje da se širi planetom Šeranić dolazi u priliku da po prvi put ozbiljnije primjeni znanja stečena na specijalizaciji. Osim toga, kao prvi čovjek zdravlja u manjem entitetu poslužiće tržišnim mešetarima u enormnom bogaćenju tokom nabavke zaštitne opreme i mobilnih bolnica, a biće od koristi i u secesionističkim namjerama Milorada Dodika. Vlada RS u tom periodu sastavlja osnivački akt kojim se nalaže otvaranje entitetske agencije za lijekove, formalno radi lakše nabavke vakcina, suštinski radi pokušaja prenosa ovlaštenja na nivo entiteta. Ovaj, kao i mnogi drugi pokušaji radikalnog autonomaštva ostali su jalovi, a Šeranić nije odgovarao ni za stavljeni potpis, kao ni za milione konvertibilnih maraka pronevjerene tokom javnih nabavki medicinske opreme.

Sa proglašenjem kraja pandemije sve malverzacije ostale su u prošlosti, a Šeranić je neometano nastavio ministrovanje. I danas, 2026. godine njegova politička karijera je stabilna, a osim ministarskog mandata u nedavnom preslagivanju vlade Save Minića postao je i podpredsjednik Narodne skupštine.

Uprkos ekspertizi i begovskom porijeklu, Alen Šeranić odlučio je da pored Hipokratove položi i Dodikovu zakletvu, ne bi li služenjem režimu osigurao lagodan život.

Parabošnjak i paradiplomatija:

Kada god se spomenu dešavanja u vezi sa lobiranjem predstavnika RS-a u inostranstvu ili ilegalno otvaranje diplomatskih predstavništava, ne treba zaboraviti da manji entitet već godinama ima Ministarstvo za evropske integracije i međunarodnu saradnju. Istim je u periodu od skoro tri godine rukovodila Željka Cvijanović, sve do 2013. godine kada postaje predsjednica vlade Republike Srpske. Obaveze pomenutog ministarstva tiču se ispunjavanja obaveza iz Sporazuma o stabilizaciji i pridruživanju, a koje se direktno odnose na funkcionisanje entiteta.

Svrha ovog resora je ništavna ukoliko se u obzir uzme činjenica da politika vladajućeg SNSD-a već godinama ne prati agendu članstva u Evropskoj uniji. Ipak, ministarstvo za evropske integracije i međunarodnu saradnju aktivno djeluje u predstavljanju RS širom svijeta i to pod palicom Zlatana Klokića.



Tako je Bošnjaku dat zadatak da brine o vezama RS - a i srpske dijaspore, dok bošnjačka ne može da povrati imovinu u manjem entitetu. Klokić brine i o doviđenju stranih investitora, ali i promociji Republike Srpske u svijetu, što uglavnom pkdrazumijeva hod po tankim strunama legalnosti, budući da resor vanjskih poslova i diplomatije pripada isključivo državnim organima.

Zlatan Klokić rođen je u Prnjavoru, a po struci je inžinjer elektrotehnije. 2014. godine prvi put je imenovan za ministra u resoru ekonomskih odnosa i regionalne saradnje, koji je je četiri godine kasnije dobio aktuelni naziv - Ministarstvo za evropske integracije i međunarodnu saradnju.

Klokić je dugogodišnji saradnik braće Tomaš za koje se tvrdi da vode prnjavorski klan SNSD-a. Kadrovici ovog klana djeluju tiho, bez čestog medijskog pojavljivanja i afera koje bi im se mogle pripisati. Klokić kao iskusan političar poslušno obilazi spomenike palim borcima VRS, ali redovno svrati i na bajramski prijem.



Svoju svrsishodnost pokazao je i prije nekoliko sedmica, kada je u jeku objelodanjivanja informacija o Sarajevo safariju posjetio Rim.



U prestonici Italije razgovarao je sa predstavnicima ministarstva vanjskih poslova ova zemlje, a glavna tema bilo je produbljivanje saradnje između RS-a i Italije.

Najskorija Klokićeva putešestvija bio je odlazak u Vašington, gdje je zajedno sa Željkom Cvijanović prisustvovao Konferenciji konzervativne političke akcije.



Zlatan Klokić bez pogovora, ali i bez skrupula uz obaveznu identitetsku amneziju vješto obavlja posao ministra čije je osnovno zaduženje promocija entiteta na uštrb države.

Nije ni čudo što je upravo Bošnjak izabran na jednu takvu poziciju, jer ukoliko njemu odgovara da zbog ličnih benefita razgrađuje ionako slabu reputaciju sopstvene države.

Epilog: Kravata kao povodac

U posljednjem sazivu najnovije vlade Save Minića, osim Alena Šeranića i Zlatka Klokića, te ranije pominjanje Senke Jujić, kao ministri iz reda bošnjačkog naroda pojavljuju se Nedžad Ned Puhovac i Irena Ignjatović.



Potonji dvojac posjeduje oskudne biografije, a u nedostatku kvalitetnijeg izbora poslužili su kao solidni falsifikati Bošnjaka.



Ukoliko u oktobru ove godine nakon opštih izbora dođe do stvaranja neke nove vladajuće koalicije praksa fabrikovanja Bošnjaka ostaće ista, jer monopol nad političkim odlučivanjem u Republici Srpskoj definitivno pripada strankama agresivnog, srpskog nacionalizma, dok predstavnici Bošnjaka ostaju nezainteresovani za aktivnije političko djelovanje. Ostaje nam da sačekamo neke nove, režimske, korisne Bošnjake i Bošnjakinje.

Zanimljiva je i činjenica da klub Bošnjaka u Vijeću naroda NSRS nikada do sada nije uložio veto na imenovanje ministara, pa čak ni onda kada je etnička pripadnost istih krišila ustavnu odredbu prema kojoj pet resora pripada Bošnjacima.

Svi Bošnjaci ili oni koji se po potrebi tako izjašnjavaju dijele jednu zajedničku osobinu: spremnost na služenje. Nije bitno koliko, kada, kome ili zašto, važno je da se pronađe mjesto pod vladajućim suncem. Ipak, svim osobama koje su pomenute u serijali tekstova o Bošnjacima srpske proizvodnje ne treba toliko ni zamjerati kultivisano poltronstvo, jer oni nikada i nisu bili zaduženi da štite interese Bošnjaka u RS-u.

Konkretniju odgovornost snose velepatriote, kadrovici silnih probošnjačkih i probosanskih stranaka sa centralama u Sarajevu, čiji je ignorantni pristup doveo Bošnjake manjeg entiteta u situaciju da skoro u potpunosti ostanu bez svojih predstavnika.