Crnogorsko društvo godinama se razvija u okruženju koje ima negativan uticaj na političku kulturu, pluralizam, kulturu dijaloga i građanske vrijednosti. Umjesto demokratskog napretka ono je postalo lavirint u kojem se između dva dominantna političko-identitetska pola, sudaraju strahovi, istorijski refleksi i partikularni interesi. U tom prostoru građanske snage koje bi trebalo da predstavljaju alternativu, korektiv i most, ostaju stegnute, potisnute i sistematski marginalizovane. Najmladja politička snaga koja je došla kao nada, kao potencijal da se formira autentična građanska opcija, danas sve više gubi taj profil. Uslovljena opstankom na vlasti i opterećena značajnim brojem kadrova koji su sami profilisani suprotno ideji građanske politike, ubrzano tone u logiku jedne strane. Iz straha ili iz pragmatizma, jer linija između onoga što je obećano i onoga što se sprovodi postaje sve mutnija. Savremeni politički pejzaž Crne Gore karakteriše snažna polarizacija između nasljeđa višedecenijske vlasti bivšeg režima i političkog bloka formiranog oko nekadašnjeg Demokratskog fronta, uz aktivnu ulogu Srpske pravoslavne crkve. Ove dvije strane iako su programski različite, zajedno održavaju stanje trajne društvene napetosti, pri čemu se identitetski sukobi koriste kao osnovni okvir političke mobilizacije i egzistencije. U takvom okruženju svaka ideja ili narativ koji prevazilazi etničke podjele i govori jezikom građanskih vrijednosti doživljava se kao prijetnja. Građansko u suštini razotkriva i skida demagoški veo sa istorijskih maksima i novih nacionalnih opasnosti iza kojih se u stvarnosti često krije samo gola borba za interes i moć. Takva društvena klima građane ostavlja trajno podijeljene ne samo politički, već i kulturološki i egzistencijalno. Jedni druge posmatraju kao konstrukte nacionalnih zajednica, a ne kao sugrađane sa zajedničkim interesima. Dok se tako iscrpljuju na liniji identitetskih rovova, klasna nejednakost sve više raste i postaje najdublja pukotina u društvu. Danas kada sve veći broj građana jedva spaja kraj sa krajem, kada cijene rastu brže od prilika, a javne institucije gube svoj kredibilitet, političke elite nastavljaju da nude samo stare floskule kao obećanja umijesto stvarnih reformi i novih rješenja. Tako ukupni društveni napredak postaje žrtva kontinuiteta fabrikovanih nacionalnih tenzija, a društvo ostaje zarobljeno u začaranom krugu sukoba koji nikada ne dostiže tačku razrješenja, jer nikome od ključnih aktera to zapravo ne odgovara. Crna Gora se ne suočava samo sa nedovršenom demokratijom, ona se suočava sa demokratijom koja je zarobljena. Da bi se konačno izašlo iz ovakvog stanja potrebno je više od nove partije i novih ljudi koji ponavljaju stare prakse. Potrebna je promjena političke kulture, promjena političkog pristupa u kojem se građanin ne vidi samo kao glas koji se homogenizuje pred izbore, već kao pojedinac koji odlučuje, učestvuje i doprinosi društvu, bez straha da će zbog svog stava biti proglašen izdajnikom jedne ili druge strane. Dok se ne promjeni ovakav sistem vlasti ova dva pola će nastaviti i dalje da dijele Crnu Goru kao svoj plijen, a ne kao zajednički dom, dok ne iscrpe i posljednje resurse društva koje je već predugo podređeno partikularnim interesima.