Japanski novi talas predstavlja jedan od najradikalnijih i najprovokativnijih perioda u historiji svjetske kinematografije. Nastao šezdesetih godina, ovaj pokret se suprotstavio tadašnjem mainstream studijskom sistemu u Japanu, razbijajući njegove estetske i ideološke norme. Dominantni motivi ovih filmova bili su nasilje, seks i politika, a među njima se često pojavljuje i motiv silovanja - ne kao senzacija, već kao brutalni prikaz društvene stvarnosti. Najistaknutija figura japanskog novog talasa je Nagisa Oshima, autor poznat kao ''čisti provokator''. Njegovi filmovi su sirovi, lišeni romantizacije i iluzija. Oshima ne nudi bijeg, već suočavanje s Japanom onakvim kakav je tada bio. U filmu ''Death by Hanging (Smrt vješanjem)'' razotkriva licemjerje društva koje prihvata gotovo sve, osim preispitivanja ekonomskih odnosa i sistema moći. Likovi kod Oshime slobodu traže kroz seks i kriminal, pokušavajući da izađu iz rigidnih društvenih normi. Vizuelno, Oshima svjesno koristi ravne, ''flat'' kadrove, bez prepoznatljivog autorskog stila, kako bi gledaoce otuđio od filmske iluzije i natjerao ih na kritičko razmišljanje. Japanski novi talas uopšte se oslanja na snažne vizuelne kodove, što će kasnije postati vidljivo i u anime estetici. Filmovi poput ''Tokyo Drifter'' i ''Go, Go, Second Time Virgin'' označavaju početak eksploatacijskog filma, ali i tačku nakon koje se mainstream japanska kinematografija počinje raspadati. Japanski novi talas tako ostaje upamćen kao period kada je film prestao da zabavlja - i počeo da napada.