Razvoj evropske drame od renesanse do početka 20. stoljeća može se pratiti kroz promjene u razumijevanju čovjeka i njegovog mjesta u svijetu. U ranijim formama, poput moraliteta, naglasak je bio na religijskom poretku i odnosu između čovjeka i Boga. Drama je funkcionisala unutar jasno strukturirane slike svijeta u kojoj je božanska prisutnost bila neposredna i aktivna. Kasnije dolazi do postupnog slabljenja takvog pogleda, što se može povezati i s činjenicom da se tragedija, kao žanr koji počiva na odnosu čovjeka i transcendencije, počinje transformisati. Time se otvara prostor za drugačije dramaturške principe.

Renesansa donosi ideju velikog karaktera kao centra drame. Čovjek postaje fokus, što se vidi i u likovima koji nose naslove drama, ali i u širem kulturnom kontekstu gdje se perspektiva usmjerava prema ljudskom iskustvu. Ovakav pristup zadržava se sve do sredine 19. stoljeća. Međutim, krajem tog stoljeća dolazi do promjene: lik više nije potpuno autonoman, već ga oblikuju vanjski utjecaji: društveni, ekonomski ili psihološki. Time se pomjera fokus sa heroja na uslove koji ga oblikuju.

Ekspresionizam donosi radikalni raskid s aristotelovskom dramaturgijom. Umjesto stroge konstrukcije i linearnog razvoja radnje, pojavljuju se fragmentirane strukture, ''snoviti'' tokovi i dramaturgija stanica, preuzeta iz moraliteta. San postaje pokretač radnje, a svijest koja lebdi nad dramom povezuje prizore. Takav pristup ruši uređenu sliku realizma i uvodi subjektivno iskustvo kao ključni organizacijski princip.

Ova promjena označava prijelaz iz drame koja prikazuje stabilan svijet u dramu koja istražuje raspad sistema i unutrašnju fragmentaciju. Od religijskog moraliteta do ekspresionističkog sna, drama postaje prostor u kojem se reflektuje kriza modernog čovjeka i potraga za novim oblikom smisla.