Dramski diskurs je oblik književnog izraza koji se temelji na dijalogu i karakterističan je za dramski žanr. Za razliku od lirskog i epskog diskursa, gdje tekst obično dolazi iz glasa naratora ili lirskog subjekta, u drami se značenje gradi kroz razmjenu replika među likovima, kroz njihovu međusobnu interakciju. Drama je po svojoj prirodi stvorena da se izvodi na sceni i samim tim podrazumijeva govornu izvedbu, ali i kada se čita, ostaje prisutna svijest o tome da je riječ o govoru koji je usmjeren drugom.

Jedna od važnih karakteristika dramskog diskursa jeste njegova dvorazinska komunikacija. To znači da se komunikacija odvija istovremeno na dva plana. Prvi nivo komunikacije je onaj između autora, odnosno dramskog pisca, i publike ili čitatelja. To je vanjski sloj teksta, gdje pisac kroz dijalog i situacije koje stvara šalje određene poruke, stavove i značenja gledateljima ili čitateljima. Drugi nivo je unutarnji – to je komunikacija između likova u dramskom svijetu. Na tom nivou lik A nešto saopštava liku B, odgovara mu, proturječi ili ga provocira. Upravo kroz ovu unutrašnju komunikaciju otkriva se mnogo toga o karakterima, odnosima i osnovnom sukobu drame.

U okviru te unutarnje komunikacije može se analizirati i struktura moći. Neki likovi u dijalogu govore duže, koriste direktive i imaju kontrolu nad tokom razgovora – što često ukazuje na njihovu dominantnu poziciju u drami. S druge strane, likovi koji koriste poštapalice, ne dovršavaju rečenice, često oklijevaju ili govore indirektno, pokazuju znakove nesigurnosti i potčinjenosti. Kroz način na koji likovi komuniciraju, možemo doći do važnih zaključaka o njihovim međusobnim odnosima i raspodjeli moći.

Pored toga, u dramskom diskursu značajnu ulogu ima i načelo kooperativnosti, koje je u lingvistici postavio Grice. Prema tom načelu, govornici se u svakodnevnom razgovoru obično drže određenih neizrečenih pravila, kao što su davanje dovoljne količine informacija, istinitost, relevantnost i jasnoća. U drami se ta pravila vrlo često narušavaju – i upravo to narušavanje stvara posebne stilske efekte. Na primjer, lik može odgovoriti besmislicom na ozbiljno pitanje i time izazvati komični efekat ili naglasiti apsurdnost situacije. U nekim slučajevima, narušavanje pravila komunikacije može izazvati tragične nesporazume ili dovesti do ključnih preokreta u radnji.

Dramski dijalog, iako često izgleda prirodno i svakodnevno, zapravo je pažljivo konstruiran. On u sebi nosi elemente sukoba, napetosti i značenja koja nadilaze svakodnevnu konverzaciju. Upravo to razlikuje prirodni dijalog, koji je automatski, ustaljen i često nevažan, od dramskog dijaloga koji je uvijek motiviran, ciljano vođen i pun potencijalne višeslojnosti.

Zbog svega toga, dramski diskurs predstavlja izuzetno bogat materijal za stilističku analizu jer ne samo da se oslanja na strukturu jezika, već i na sve ono što komunikacija znači u kontekstu umjetnosti, pozorišta i društva.