Razvoj evropskog teatra pokazuje duboku promjenu u načinu na koji se shvataju drama, vrijeme i društvo. Već u antičkoj filozofiji postoje zanimljive napomene o teatru. Poznato je da Aristotel nije gledao predstave o kojima je pisao, već ih je prvenstveno čitao. On je insistirao na čitanju dramskih tekstova, što pokazuje da je drama za njega bila prije svega književni, a tek potom scenski fenomen. Kasnije, s pojavom kršćanstva, dolazi do snažnog otpora prema teatru i umjetnosti koja potiče iz dionizijskog kulta. Kršćanski mislioci su smatrali da je pozorište povezano s paganskim ritualima, a zanimljivo je i da su primjećivali određene sličnosti između priče o Isusu i mita o Dionizu.

U srednjem vijeku društvena struktura Evrope značajno se mijenja. Dominira seoska kultura, a kontinent je prepun sela, zamkova i feudalnih posjeda. U ranom srednjem vijeku gotovo da nema razvijenog gradskog života. To je posebno važno za razumijevanje teatra, jer je antički teatar bio prije svega gradski fenomen, nastao u okviru polisa. Za razliku od gradova, selo funkcioniše po principu jednog centra i jedne funkcije: postoji jedan učitelj, jedan krčmar, jedan šumar i slično.

Grad, s druge strane, ima dva centra moći. Na trgu se nalaze crkva i gradsko vijeće, što simbolizira odnos između religijske i svjetovne vlasti. U antičkoj tragediji upravo se iz tog dualizma razvija dramatski sukob – dva principa stoje jedan nasuprot drugom, kao što je slučaj s Kreontom i Antigonom. Nasuprot tome, srednjovjekovni teatar razvija drugačiju dramaturgiju. Umjesto sukoba A protiv B, pojavljuje se struktura putovanja. Osnovna figura srednjovjekovne drame jeste put, čiji je simbol Isusov križni put.

Takva dramaturgija naziva se dramaturgija stanica. Umjesto jednog centralnog konflikta, radnja se odvija kroz niz situacija: A1, A2, A3, A4 i tako dalje. Jedan od poznatih primjera je drama Everyman, gdje glavni lik prolazi kroz različite faze života kako bi na kraju potvrdio moralnu poruku iz prologa. Zbog toga se na kraju pojavljuje figura Doktora koji zaključuje priču riječima da tako završava ljudski život.

Evropska drama tako razvija dva osnovna sižea: prvi je sukob između dva principa (A nasuprot B), karakterističan za antičku tragediju, a drugi je put jednog lika kroz niz stanica, tipičan za srednjovjekovni teatar. Zanimljivo je da se neka djela, poput tragedije Medeja, mogu tumačiti kroz oba ova modela. Ova dva dramaturška principa ostala su temelj evropske dramske tradicije sve do savremenog teatra.