Postdramski teatar predstavlja oblik savremenog pozorišta koji se razvija kao opozicija tradicionalnom dramskom teatru, odnosno pozorištu koje je prvenstveno zasnovano na inscenaciji dramskog teksta. U knjizi ''Postdramsko pozorište'' autora Hansa-Thiesa Lehmanna postdramski teatar se definiše kao pozorišna praksa koja više nije strogo vezana za klasičnu dramsku strukturu, fabulu i psihološki razvijene likove. Umjesto toga, on operiše znakovima, asocijacijama i fragmentima koji zajedno stvaraju određenu ideju ili atmosferu.

Za razliku od klasičnog teatra, postdramski teatar koristi različite vrste materijala. Osim dramskog teksta, u njega ulaze poezija, proza, dokumenti, statistički podaci, sudski zapisnici i drugi neumjetnički tekstovi. Sve ono što umjetnik može iskoristiti postaje potencijalni scenski materijal. Na taj način nastaje ''bogatstvo crpljenja svega za čim umjetnik može posegnuti''. Važnu ulogu ima i multimedija: ekrani, video-projekcije, filmski inserti i zvuk više nisu samo prateći elementi, nego samostalne cjeline koje ravnopravno učestvuju u oblikovanju predstave.

Veliki utjecaj na razvoj postdramskog teatra imao je plesni teatar, jer je sa sobom donio snažan neverbalni izraz. Zbog toga se u postdramskim predstavama često koriste elementi plesa, pantomime, performansa pa čak i cirkusa. Takav pristup proširuje mogućnosti scenskog izraza i omogućava komunikaciju sa publikom mimo klasičnog dijaloga.

Osnovni princip dramaturgije u postdramskom teatru jeste montaža. Različiti i često nepovezani elementi spajaju se u jednu cjelinu bez potrebe za estetskom dosljednošću. Suština je upravo u njihovoj raznovrsnosti, jer postdramski teatar vjeruje u snagu sudara različitih formi i značenja. Ideja je pritom u prvom planu. Dok se u realističkom dramskom teatru ideja često provlači između redova, u postdramskom teatru ona se otvoreno i direktno prikazuje, nekada čak brutalno i provokativno prema perspektivi gledaoca.

Postdramski teatar često je politički angažovan. Na njegov razvoj utjecali su Bertolt Brecht i Erwin Piscator, čije su predstave bile snažno ideološki usmjerene. Piscator je ostavio značajnu dokumentaciju svojih predstava, dok je E. F. Burian još tridesetih godina istraživao mogućnosti multimedijalnosti i filma u teatru. Savremeni predstavnik dokumentarnog i postdramskog teatra je Milo Rau, poznat po predstavama koje se bave političkim i društvenim temama kroz dokumentarni materijal i rekonstrukciju stvarnih događaja.

Jedan od važnih pojmova postdramskog teatra jeste dekonstrukcija, koja podrazumijeva razlaganje postojećih formi, ali i njihovu novu rekonstrukciju u drugačijem značenju. Upravo zbog toga postdramski teatar predstavlja prostor slobode, eksperimenta i snažnog idejnog izraza.