Ova adaptacija bi predstavljala slobodnu interpretaciju Eshilove tragedije ''Sedmorica protiv Tebe'', smještenu u kontekst opsade Sarajeva tokom rata u Bosni i Hercegovini.

Osnovna ideja adaptacije jeste da se antički motiv bratoubilačkog sukoba i opsade grada prenese u savremeniji historijski i emocionalni okvir, gdje se tragedija ne posmatra kao mitološki događaj, nego kao ljudsko iskustvo koje se može ponoviti u različitim društvenim i političkim okolnostima.

Centralni fokus predstave je na dva brata, Srbe iz Sarajeva, koji se tokom rata nalaze na suprotnim stranama sukoba. Jedan ostaje u opkoljenom gradu i priključuje se odbrani kroz Armiju BiH, dok drugi završava u Vojsci Republike Srpske. Njihov sukob nije prikazan kao ideološki ili politički pojednostavljen konflikt, nego kao postepeni raspad porodične i ljudske veze pod pritiskom rata, propagande i okolnosti.

Za razliku od originalne tragedije, gdje hor ima funkciju kolektivnog glasa grada, u ovoj adaptaciji hor je reduciran i transformisan u skup individualnih svjedoka. To su obični ljudi iz grada (komšije, medicinski radnici, učitelji i preživjeli) koji ne predstavljaju jedinstven ''glas naroda'', nego fragmentiranu i kontradiktornu sliku stvarnosti. Njihova funkcija je da pokažu kako rat razbija mogućnost jedinstvene istine i zajedničkog pamćenja.

Struktura predstave prati motiv ''sedam vrata grada'', preuzet iz originalne tragedije, ali prilagođen realnim prostorima ratnog Sarajeva: most, bolnica, škola, sklonište, radio soba, crkva/džamija i linija fronta. Ovi prostori nisu samo scenografski elementi, nego simboli osnovnih funkcija društva koje se u ratu raspadaju ili mijenjaju značenje.

Poseban dramaturški fokus stavljen je na postupno udaljavanje i konačni susret dvojice braće. Njihov susret se ne gradi kao klasični herojski duel, nego kao haotičan i tragičan fizički sukob na liniji fronta, gdje dolazi do prepoznavanja prekasno. Ovaj trenutak predstavlja kulminaciju tragedije, jer pokazuje da rat ne uništava samo ''neprijatelja'', nego i mogućnost prepoznavanja bliskosti u trenutku nasilja.

Završetak predstave ne donosi klasično razrješenje. Nakon smrti ili nestanka jednog od braće, ostaju svjedoci koji pokušavaju rekonstruisati događaj, ali njihove verzije se ne poklapaju. Time se naglašava osnovna ideja adaptacije: rat ne proizvodi jednu istinu, nego mnoštvo nepomirljivih sjećanja.

Ova adaptacija nastoji da zadrži temeljnu strukturu antičkog teksta, ali je istovremeno prevede u savremeniji kontekst u kojem se univerzalne teme (bratoubistvo, opsada, odgovornost i granice lojalnosti) promatraju kroz iskustvo rata u Bosni i Hercegovini. Cilj nije historijska rekonstrukcija, nego istraživanje načina na koji se antička tragedija može ponovo čitati kroz modernu traumu i kolektivno pamćenje.

Ova predstava bi se posebno mogla realizovati u okviru Sarajevskog ratnog teatra (SARTR), čiji identitet i historija direktno korespondiraju sa temama adaptacije. SARTR je nastao tokom opsade Sarajeva kao prostor umjetničkog otpora i teatarskog svjedočenja u ratnim okolnostima, zbog čega njegova estetska i idejna tradicija prirodno odgovara ovoj adaptaciji. Predstava ''Sedam vrata grada'' oslanja se na isti princip teatarskog suočavanja sa traumom, kolektivnim pamćenjem i iskustvom rata kroz intimne ljudske priče. Minimalistička scenografija, fokus na glumačkom ansamblu, svjedočenju i ratnom iskustvu običnih ljudi, kao i sama tematika opsade Sarajeva, uklapaju se u poetiku i historijsku funkciju SARTR-a kao teatra koji ne tretira rat samo kao historijsku temu, nego kao prostor društvenog i umjetničkog propitivanja.