Marakana je te decembarske večeri 2005. bila najglasnija tačka Evrope. Preko 50.000 duša disalo je kao jedno, a Crvena zvezda je, pred tom lavinom buke i emocija, srušila moćnu Romu rezultatom 3:1 i ispisala jednu od najsvetlijih stranica svoje novije evropske istorije.

Rimljani su poveli preko Nonde u 23. minutu, pokušavajući da utišaju pakao Beograda. Ali umjesto tišine, dočekala ih je samo još jača erupcija sa tribina — Marakana nije dozvolila da taj gol postane uvod u poraz, već okidač za epski preokret.

A onda je na scenu stupio čovjek kojeg su navijači već tada zvali gigant sa severa — Nikola Žigić. Visinom iznad svih, a srcem najveći na terenu, izjednačio je u 33. minutu i podigao stadion na noge. Taj gol je započeo ono što će kasnije biti zvanično — potapanje Rome u centru Beograda.

Drugo poluvreme bilo je sve ono što Zvezdine evropske noći čine legendarnim: borba, požrtvovanost, ludilo na tribinama i nepokolebljiva vjera u crveno-belu pobjedu. U 62. minutu Milan Purović zakucava loptu u mrežu za 2:1 — i tog trenutka Marakana eksplodira kao vulkan. Italijanski fudbalisti gledali su oko sebe ne vjerujući gdje su došli: u svetilište iz kojeg malo ko izlazi nepovrijeđen.

A da rimska noć bude potpuno crvena, pobrinuo se Žigić još jednom — drugi gol, drugi šok za Romu, drugi talas ekstaze na stadionu. Publika je u delirijumu pjevala njegovo ime dok je Beograd podrhtavao kao da slavi evropsku titulu.

Do kraja utakmice, Roma je pokušavala, ali sve je zvučalo kao jalovi pokušaji protiv atmosfere koja ruši volju i najjačima. Kada je sudija odsvirao kraj, igrači Zvezde pali su jedan drugom u zagrljaj, a tribine su grmjele: „Pala je Roma! Pala je u sred Beograda!“

To veče ostalo je zapisano kao posljednja velika evropska pobjeda Zvezde u tom periodu — noć kad je Marakana podsjetila cijeli kontinent ko je gazda na Balkanu i zašto je njen huk strah i trepet evropskih velikana.