Historija fudbala u Hrasnom u periodu prije Prvog svjetskog rata vezuje se za RSK Hajduk, koji su 1912. godine osnovali vlasnici radionica Rachel, Babić i Butazzoni, zajedno s radnicima željezničke radionice kod željezničkog mosta u Hrasnom. Godine 1913. napravili su fudbalski teren u Novom Hrasnom, ali im je vlasnik, zbog nedostatka finansijskih sredstava za zakup, oduzeo zemljište na kojem se teren nalazio.

Tokom 1926. godine u Hrasnom su postojala dva nezvanična kluba, SK Čapljina i SK Hrasno, između kojih je vladalo veliko rivalstvo. Nakon izvjesnog vremena, 1927. godine, došlo je do spajanja ova dva kluba u SK Hrasničar. Klub je svoju prvu skupštinu organizovao 4. maja 1928. godine u prostorijama Milana Galića u Hrasnom. Prve dvije utakmice odigrane su u maju iste godine: 8. maja protiv Olimpije (pobjeda 3:1) i 15. maja protiv ekipe Avijatičara (pobjeda 2:0). Dana 20. septembra 1928. godine klub se zvanično prijavljuje u članstvo Jugoslovenskog nogometnog podsaveza.
Prvu takmičarsku sezonu u Sarajevskom nogometnom podsavezu Hrasničar je odigrao 1929/1930. godine. Klub je nastupao u okviru Podsaveza sve do početka Drugog svjetskog rata. Tokom dvanaest godina takmičenja, klub se uglavnom kretao između prvog i drugog razreda bez značajnijih rezultatskih uspjeha.
Godine 1937. proslavljena je deseta godišnjica SK Hrasničar, a tim povodom je na stadionu Slavije organizovan turnir. Učestvovale su ekipe drugog razreda (Hrasničar, JOŠK Sarajevo, Makabi i Ugar Turbe) te ekipe prvog razreda (Slavija, Hajduk, SAŠK i Đerzelez). Pobjednici su bili Ugar Turbe i Slavija. Te 1937. godine klub je brojao 53 registrovana igrača i 238 članova. U periodu od 1929. do 1941. godine Hrasničar je igrao na svim sarajevskim stadionima (Skenderija, Kovačići, Marijin Dvor, Alipašino polje), dok je treninge obavljao na Egzerciru (vojno vježbalište) ispred Paromlina. Nadimak kluba bio je „Seljaci“, a nastupali su u plavo-bijelim bojama.

Važno je spomenuti i dugogodišnje članove uprave iz tog perioda. Među njima su bili Milan Galić, vlasnik kafane u ulici Hrasno 53, u čijem su se prostoru održavale skupštine i nalazile klupske prostorije, zatim sekretar kluba Franjo Štiglajtner, te članovi uprave: Mijo Malinka, Milan Popović, Mile Šantić, porodica Malešić, porodica Atias i Danilo Nešković.
Napadom Njemačke na Jugoslaviju i formiranjem vlasti NDH 1941. godine, dolazi do promjene u organizaciji sportskih takmičenja. Od svih klubova se zahtijevalo da se prijave za takmičenje u novoj državi. Hrasničar se prijavio i 1941. godine odigrao utakmicu protiv Željezničara iz Podlugova, koju je izgubio rezultatom 6:1. Ubrzo nakon toga izdata je naredba o likvidaciji svih klubova koji su smatrani jugoslovenskim, srpskim ili jevrejskim, uz oduzimanje njihove imovine. SK Hrasničar je likvidiran 1941. godine, najvjerovatnije jer je okarakterisan kao jugoslovenski klub.

Mnogi igrači koji su nastupali za Hrasničar u periodu od 1929. do 1941. godine bili su antifašistički saradnici i učestvovali su u akcijama otpora. Neki su to platili životima, poput Josipa Dombaja, Ante Martinovića i Borivoja Poluge. Među preživjelim igračima koji su aktivno učestvovali u pokretu otpora su: Dragutin Bunjevac, Ferdo Burić, Stevo Burić, Ilija Dursun, Anton Džeba, Luka Farkaš, Ivan Farkaš, Miroslav Kentrić, Ivan Miličević i Franjo Žagovec (prema do sada dostupnim podacima). U literaturi o Sarajevu u Drugom svjetskom ratu spominju se i porodice Burić, Dursun, Farkaš, Novalija, Štiglajtner i Žagovec. Nakon rata, Mijo Malinka, zubar iz Hrasnog i poznata ličnost prijeratnog Novog Sarajeva, osuđen je na tri godine zatvora zbog pripadnosti ustaškim formacijama.

Rad kluba nakon Drugog svjetskog rata nije obnavljan.