U 2019. godini, iako su žene činile samo 19 % ukupnih žrtava ubojstava, one su činile: 82 % žrtava ubojstava intimnog partnera i 64 % svih žrtava ubojstava povezanih s intimnim partnerom/s obitelji”, navodi istraživanje European Institute for Gender Equality- “Razumijevanje femicida intimnog partnera u Europskoj uniji”.

Prema istraživanju United Nation Office on Drugs and Crime: “Killings of women and girls by their intimate partner “ prosječan broj ubistava žena bio je u porastu od 11% od 2019. Do 2020. u Zapadnoj Evropi i 5% u Južnoj Evropi. U Bosni i Hercegovini u proteklih deset godina ubijena je 71 žena, a u periodu od godinu dana njih 15. Devet od njih 15 ubio je suprug, a ostale su poznavale ubicu ili bile u emotivnoj vezi sa njim.

Još jedno istraživanje specifično za ovaj problem napravili su istraživači The University of Queensland- Australia, a bavi se razlikama između počinioca različitih vrsta ubistava. Svi analizirani počinioci djela imali su slične ili iste karakteristike: većina njih imala je loš socioekonomski status, bili su zlostavljani u djetinjstvu, nisu završili srednju školu i ranije su činili krivična djela.

Ono po čemu se posmatrana grupa koja je počinila femicid razlikovala od ostalih je njihov stav da nema alternative nasilju, a jedini su se isticali i u želji za kontrolom nečijeg ponašanja, odnosno prisilnom kontrolom . Prisilna kontrola model je planskog i sistemskog zlostavljanja koje ne mora biti isključivo fizičko, a ima za cilj pretvoriti drugu osobu u potčinjenog te uspostaviti moć. Kao motivi prisilne kontrole smatraju se zavist, korist ili uživanje u moći i posjedovanju kontrole.

Femicid postoji otkako i mi postojimo na ovoj planeti, varira od zemlje do zemlje , od godine do godine, od mentaliteta do mentaliteta. Danas je postao veliki društveni problem jer je fascinantno živjeti u vremenu u kojem je u nekim evropskim zemljama kazna za ostavljanje svezanog psa samog dok posjećujete prodavnicu 500 EUR, a pored toga bilježiti visok broj ubistava žena koje ubijaju njihovi najbliži. Ubijaju ih pred djecom (Alma Kadić), bacaju sa stijene ( Arnela Đogić), pištoljem (Anđelka M), sjekirom, nožem i pilom zajedno (Nermina Ravlić)…

Za početak bismo mogli barem pokušati shvatiti da sve češća ubistva žena nisu problem u nečija četiri zida, nego društveni trend koji izvire iz drugih kolektivnih problema, kao što su povećanje broja mentalno oboljelih, neprijateljski odnos institucija prema žrtvama, mentalitet, standard života...