Legitimni predstavnici su oni koji vole državu svih građana koji u njoj žive, a legitimni fašisti su nezadovoljni ovom činjenicom. Na Evropi je da procijeni da li je zaista pobijeđen fašizam i da li zaljubljenici u fašizam trebaju imati poluge moći i zaštitu u antifašističkoj Bosni i Hercegovini.
9. maj, Dan pobjede nad fašizmom ili Dan mita o pobjedi nad fašizmom?
Tog famoznog 9. maja 1995. godine na obilježavanju Dana pobjede nad fašizmom, jedina antifašistička vojska u odbrambeno-oslobodilačkom ratu tokom agresije na Republiku Bosnu i Hercegovinu od strane zvaničnog Beograda i Zagreba i domaćih zločinaca i izdajnika bila je Armija Republike Bosne i Hercegovine, te državna zastava sa ljiljanima. Nije bilo ustaških šahovnica, niti četničkih orlova ili mrtvačkih glava.
Tako se Evropa trunku iskupila za nijemo posmatranje genocida i drugih zločina sa elementima genocida od strane oba agresora, te priznala Armiju Republike Bosne i Hercegovine kao jedinog borca protiv fašizma.
Međutim, samo nekoliko mjeseci kasnije, katolički i pravoslavni fašizam su nagrađeni. Rukovodioci zločinačkih organizacija tzv. Srpske Republike Bosne i Hercegovine i tzv. Herceg Bosne upumpani su u Ustav Bosne i Hercegovine. Neko ko je činio zločine nad većinskim stanovništvom, činio etničko čišćenje, pokolje, silovanja, maltretiranja, otvarali koncentracione logore po uzoru na Aušvic upumpan je u sistem da bi radio na unapređivanju države čiji su građani demokratski ostvarili nezavisnost, a kasnije i životima odbranili istu. Teško mogu povjerovati da su toliko naivni. Dakle, fašizam je nagrađen.
Koju poruku to nagrađivanje šalje? Na koja vrata kucaju fašisti u Bosni i Hercegovini?
Činjenicom da za genocid i udruženi zločinački poduhvat, koncentracione logore, ubijanja, klanja, paljenja i silovanja nisu kažnjeni, nego nagrađeni, učesnici navedenog dobijaju osjećaj da su uradili dobru stvar za svoje narode u susjednim državama, nastavit će svim sredstvima za takvim djelovanjem, jer već imaju iskustva u nagrađivanju i gorih stvari. Tako ubistva nakon završetka agresije, napadi na ljude, vjerske objekte, institucije, pa čak i pokušaj secesije kroz samoupravu udruženja građana, prijetnja secesijom, neustavni referendumi i slične antidržavne rabote nisu kažnjene.
Iz toga, generacije koje nisu učestvovale u agresiji na Bosnu i Hercegovinu izvlače poruku da se isplati biti fašista, da se isplati mrziti državu u kojoj su rođeni, u kojoj imaju više prava nego što je to normalno u funkcionalnim državama, da se isplati mrziti drugog zbog vjere ili etničke pripadnosti.
Tako pored političara, običan narod, ali prije svega pomenute generacije koje ne odrastaju uz heroje koji su spašavali i štitili druge, nego uz zločince koji su se iživljavali nad slabijim, koji se kriju po hrvatskim i srpskim zabitima, prerušavaju, uzimaju tuđe identitete, piju otrove ili usrani hodaju po sudovima, uzimaju za uzor takve ljudske otpade, ne treba nas čuditi uspon fašizma u Bosni, poznatoj po svojoj antifašističkoj kulturi.
Ovakva kultura se lahko sa zastupničkih klupa prenijela na tribine. Navijačka subkultura na Balkanu se najviše prenijela iz Italije gdje se desno ili lijevo orijentirane grupe slobodno izjašnjavaju, te tako sportsko rivalstvo prelazi u političko, a kod nas i u etničko i vjersko. Mladi se obično, ulazeći u ovaj svijet, identificiraju prema političkoj orijentaciji navijačke grupe.
Kada se identitet kluba obnovi u jeku agresije na otetom stadionu na kojem je bio logor za Bošnjake i kada dotadašnji antifašisti promijene dres, ne mogu njihovi nasljednici biti puno bolji, niti imati pozitivan stav o državi u kojoj se fašizam i čast miješaju, a zločini nagrađuju. Naravno da će takvi mazohisti potencirati vještački nastalo domoljublje prema susjednoj državi koja ih ne želi.
Armija Republike Bosne i Hercegovine se obranila od komšijskog i susjedskog fašizma u protekloj agresiji, a danas se građani Bosne i Hercegovine bore protiv raznih oblika fašizma iz istih rupa. Guje će ostati guje, na kamenjaru ili u dubokim šumama, a Bosna ima protuotrov u vidu patriota ove države, ma kako se oni zvali. Legitimni predstavnici su oni koji vole državu svih građana koji u njoj žive, a legitimni fašisti su nezadovoljni ovom činjenicom. Na Evropi je da procijeni da li je zaista pobijeđen fašizam i da li zaljubljenici u fašizam trebaju imati poluge moći i zaštitu u antifašističkoj Bosni i Hercegovini.
Smrt fašizmu, sloboda Bosni!
