Britanija, Kanada i Australija priznali „državu Palestinu“ pod kolaboracionističkom Palestinskom samoupravom, dok SAD ostaje izuzetak. Istovremeno, Palestinci kritikuju vođu Mahmouda Abbasa zbog izdaje vlastitog naroda i nedržanja izbora.

Ranije ove sedmice, nekoliko evropskih zemalja – uključujući Britaniju i njene kolonije-naseljenike Kanadu i Australiju, ali uz značajan izuzetak Sjedinjenih Američkih Država – priznalo je nepostojeću „državu Palestinu“, kojom bi vladala neizabrana, kolaboracionistička kvislinška uprava Palestinske samouprave (PA) i njen vođa, Mahmoud Abbas.

Ovo nije prvi put da je Britanija priznala palestinske kolaboracioniste kao predstavnike naroda. Praksa je počela čim je osvojila i kolonizirala Palestinu krajem 1917. godine. Nakon izdavanja Balfourove deklaracije i britanskog vojnog osvajanja Palestine, između 1918. i 1920. osnovano je više od 40 palestinskih organizacija koje su se protivile britanskoj kolonijalnoj vlasti i cionističkom naseljeničko-kolonijalnom projektu.

Palestinski otpor i blokade Britanije

Palestinci su zahtijevali nezavisnost, sazivali nacionalne kongrese i usvajali rezolucije koje potvrđuju arapski karakter Palestine i pozivaju na njeno oslobođenje i jedinstvo unutar Velike Sirije. Ipak, Britanija je dosljedno blokirala njihove zahtjeve, uvjetujući ih prihvatanjem cionističkog projekta. Takva taktika odražavala je ključnu kolonijalnu strategiju širom svijeta: negirati koloniziranima pravo na vlastite predstavnike, zatim osigurati saradnike iz njihovih redova i instalirati one koji su spremni izdati svoj narod kao „vođe“. Palestinci nisu izuzetak.

Najistaknutija među organizacijama koje su se pojavile nakon britanskog osvajanja Palestine bila je Palestinska muslimansko-kršćanska udruženja (MCA), čija je prva podružnica osnovana u Jafi 1918. godine. Njihov cilj bio je jedinstvo preko vjerskih linija u borbi protiv britanskog kolonijalizma i jevrejskog cionizma.

U novembru 1918., MCA iz Jafe predala je memorandum britanskoj vojsci potvrđujući arapski karakter Palestine. Prvi palestinski nacionalni kongres u Jerusalemu 1919. godine pozvao je na oslobođenje Palestine i cijele Sirije te zahtijevao nezavisnu i ujedinjenu Veliku Siriju. Britanci su spriječili delegaciju da predaje rezolucije u Parizu, ali su one ipak stigle do međunarodne zajednice.

Cionistički utjecaj i međunarodna politika

Na konferenciji u Parizu, Haim Weizmann, vođa Cionističke organizacije, izjavio je da je cilj cionista da Palestina postane „židovska onoliko koliko je Engleska engleska“, navodeći uspjeh Francuza u Tunisu kao model.

Američka King-Crane komisija 1919. godine podržala je nezavisnost Palestine i preporučila demokratski izabranu skupštinu, ali London i Pariz su ignorisali te preporuke. Godine 1920. britanska vojska ustupa civilnu administraciju, a Herbert Samuel postaje prvi visoki komesar mandata. Palestinski kongresi su zabranjeni ili ignorisani, dok su kolaboracionističke organizacije poput Palestinskog Nacionalnog muslimanskog društva (NMS) i Poljoprivredne stranke financirane od cionista kako bi osporile antikolonijalni otpor.

Uloga međunarodnih ličnosti u stvaranju Izraela

Theodor Herzl bio je osnivač političkog cionizma i ključna figura u stvaranju modernog izraelskog nacionalizma. Aleister Crowley imao je indirektnu ulogu kroz kontakte s izraelskim agentima, dok je Dwight D. Eisenhower, predsjednik SAD-a, bio ambivalentan prema Izraelu, posebno tokom Sueske krize 1956. godine. Porodica Rothschild, posebno Edmond James de Rothschild, financirala je prve židovske naseljenike u Palestini, čime je osnažena osnova za stvaranje Izraela.

Balkanski utjecaj na cionizam

Interesantno je da su korijeni političkog cionizma djelomično povezani s Balkanskim poluotokom. Sefardski rabin iz Zemuna, Judah Ben Shlomo Alkalai, smatra se duhovnim ocem cionističkog pokreta. Njegovo poznavanje kabale i nacionalni pokret Srba protiv Otomanskog carstva vjerojatno su utjecali na njegove ideje o povratku Jevreja u Palestinu. Alkalai je predvidio stvaranje židovskih naselja u Palestini, što je kasnije postalo temelj za cionistički projekt.

Srpski cionisti su imali ključnu ulogu u oblikovanju modernog cionističkog pokreta i u stvaranju izraelske države. Njihov doprinos nije bio samo intelektualni, već i politički i diplomatski. Judah Alkalai, sefardski rabin rođen u Sarajevu 1798. godine, smatra se jednim od pionira modernog cionizma. Njegovo najpoznatije djelo, Šma Jisrael (1834), poziva na povratak Jevreja u Svetu zemlju, što je bio revolucionaran koncept tog vremena. Njegova ideja o obnovi Sanhedrina i političkom vođstvu u Jeruzalemu bila je preteča političkog cionizma koji će kasnije razviti Theodor Herzl.

Alkalai je služio kao rabin u Zemun, današnjoj beogradskoj četvrti, gdje je imao značajan utjecaj na jevrejsku zajednicu i na razvoj cionističkih ideja. Theodor Herzl, osnivač političkog cionizma, bio je duboko povezan s Alkalaiovim učenjima. Herzlov djed, Simon Loeb Herzl, bio je redovan posjetilac Alkalaiove sinagoge u Zemunu, što je imalo značajan utjecaj na Herzlov svjetonazor i njegovu kasniju posvećenost cionističkoj ideji. David Albala, sefardski Jevrejin rođen u Beogradu 1886. godine, bio je ključna figura u povezivanju Srbije i cionističkog pokreta. Kao diplomata u Sjedinjenim Američkim Državama, Albala je 1917. godine savjetovao srpsku vladu da podrži Balfourovu deklaraciju, što je Srbija i učinila, postavši prva država koja je zvanično podržala osnivanje jevrejske države u Palestini .

Srbija je bila prva država koja je zvanično podržala Balfourovu deklaraciju. Ova podrška nije bila samo simbolična; ona je imala stvarne političke i diplomatske posljedice. Srbija je time postavila temelje za buduće političke odnose sa cionističkim pokretom i kasnijom državom Izrael. Srpski cionisti su svojim intelektualnim, političkim i diplomatskim angažmanom dali neprocjenjiv doprinos stvaranju izraelske države. Njihova uloga često je zanemarena u širem kontekstu cionističke historije, ali je od ključne važnosti za razumijevanje međunarodnih odnosa i političkih strategija koje su oblikovale Bliski istok početkom 20. stoljeća.

Palestinska samouprava (PA) i izdaja vlastitog naroda

Danas, Palestinska samouprava (PA), predvođena Mahmudom Abbasom, suočava se s velikim nepovjerenjem među Palestincima. Prema anketama, samo 11% Palestinaca vjeruje Abbasu, dok 87% zahtijeva prve izbore od 2006. godine. Njegova odluka da odgodi parlamentarne i predsjedničke izbore 2021. godine izazvala je optužbe za „usurpaciju vlasti“ i „ustavni zločin“.
PA od 1994. pomaže Izraelu u gušenju otpora, uključujući otkrivanje planiranih operacija.

Interni sukobi, poput hapšenja brigadnog generala Riyada Faraja zbog trgovine starinama i prodaje zemljišta izraelskim naseljenicima, dodatno urušavaju legitimitet Abbasove vlasti.

Podsjetimo, na posljednjim slobodnim i međunarodno priznanim parlamentarnim izborima 2006. godine, Hamas je ostvario uvjerljivu pobjedu – ne samo u Gazi, već i na Zapadnoj obali. Hamas je tada osvojio 74 od 132 mjesta u Palestinskom zakonodavnom vijeću, naspram 45 mjesta koja je osvojio Abbasov Fatah. Ova pobjeda jasno je odrazila volju naroda u svim dijelovima okupirane Palestine. Međutim, reakcija međunarodne zajednice – posebno SAD-a, EU i Izraela – bila je brzo i oštro odbacivanje rezultata, uz nametanje sankcija i političku izolaciju Hamasa.

Umjesto da priznaju demokratski izražen glas naroda, zapadne sile su pokušale ojačati Fatah i Palestinsku upravu (PA), što je dovelo do unutarpalestinskog sukoba i faktičke podjele između Gaze i Zapadne obale.

Zapad, zajedno s ključnim arapskim silama, i dalje forsira PA kao legitimnog predstavnika Palestinaca, iako realnost na terenu pokazuje drugačije. Nakon izbijanja sukoba u oktobru 2023. i Hamasovog upada u južni dio teritorije pod izraelskom okupacijom (tzv. Izrael), što je rezultiralo velikim brojem palestinskih žrtava i otvorenim genocidom u Gazi — prvim takvim događajem koji je prenošen uživo pred očima svijeta — mnogi na Zapadu odbili su priznati ono što su Palestinci, pa čak i neki izraelski analitičari, vidjeli kao uvjerljivu pobjedu Hamasa u smislu sloma izraelske sigurnosne doktrine.

Taj događaj dodatno je ojačao Hamasov legitimitet među Palestincima, posebno u Gazi, gdje je PA gotovo u potpunosti izgubila svaki utjecaj.

U očima mnogih Palestinaca, PA kao i Abbas je doživljena kao kolaboracionistički režim – ne samo zbog svoje sigurnosne suradnje s izraelskim snagama, već i zbog toga što djeluje u skladu s interesima vanjskih sila, često na štetu vlastitog naroda. Odbijanje Zapada da uvaži promijenjene političke realnosti i dalje legitimirajući PA, dodatno se tumači kao potpora sistematskoj izdaji palestinskih težnji za slobodom, otporom i samoodređenjem.


Gorka istine i slatka laž -Političko "korektnog" Svijeta

Priznavanje „države Palestine“ od strane nekoliko evropskih zemalja, dok SAD ostaje izuzetak, odražava dugoročnu kolonijalnu praksu podrške neizabranim, kolaboracionističkim vlastima.
Uloga Herzla, Crowleya, Eisenhowera i porodice Rothschild u stvaranju Izraela pokazuje kompleksnost međunarodnih interesa u regiji, dok duboko nepovjerenje Palestinaca u Mahmouda Abbasa naglašava unutrašnje političke i društvene podjele.

Britanska kolonijalna politika i stvaranje Izraela kroz decenije pokazuje kako kombinacija međunarodnog finansiranja, diplomatske podrške i lokalnih kolaboracionista oblikuje sudbine naroda i ostavlja dugoročne posljedice po Palestince, koje se i danas osjete kroz aktuelne političke krize i unutrašnje podjele unutar PA.

Posebno treba istaći Sultana Abdul-Hamida II, koji se kao jedini svjetski lider otvoreno suprotstavio cionizmu krajem 19. i početkom 20. stoljeća. Prepoznao je opasnosti koje cionistički pokret nosi za cijeli svijet a posebno za arapski i muslimanski, zabranjivao je prodaju palestinskog zemljišta cionističkim doseljenicima i upozoravao na dugoročne geopolitičke prijetnje. Njegova politika protiv cionizma i pokušaji očuvanja teritorijalnog integriteta Osmanskog carstva bili su jedinstveni, a nakon njegovog uklanjanja 1909. godine – u historiji poznatog kao "Young Turk" puč – sve njegove mjere su poništene, što je otvorilo put za kasniju kolonizaciju i stvaranje tzv. Izraela.

Izvori
1. Encyclopedia Britannica – "Theodor Herzl and Zionism"
2. Jewish Virtual Library – "Dwight D. Eisenhower and Israel"
3. Wikipedia – "Edmond James de Rothschild"
4. Novi Standard – "Judah Ben Shlomo Alkalai i utjecaj Balkana na cionizam"
5. The Times of Israel – ankete o Palestinskoj samoupravi i povjerenju u Mahmouda Abbasa
6. Carnegie Endowment – izvještaji o odgađanju izbora u Palestini 2021.
7. Mondoweiss – izvještaji o hapšenju Riyada Faraja i unutrašnjim sukobima u PA
8. Historijski dokumenti: Balfourova deklaracija (1917), King-Crane komisija (1919), arhive Palestinske muslimansko-kršćanske udruge (MCA)

https://en.wikipedia.org/wiki/David_Albala?utm_source=

https://www.wired.com/beyond-the-beyond/2018/11/zemun-serbia-cradle-zionism/?utm_source=

https://herzl.haifa.ac.il/images/Item_31267259_20181113131921.pdf?utm_source=