Mi živiimo u Srbiji, govorimo srpski, mi smo srpski muslimani. Namera nam je da u Srbiji imamo svoju upravo bez mešanja iz Ankare ili Sarajeva. Ja sam srpski patriota! Ovako je za srbijanske tabloide govorio Muhamed ef. Jusufspahić, nakon što je imenovan za ambasadora Srbije u Saudijskoj Arabiji.
Režimski efendija
2018. godine Srbija je zvanično uspostavila diplomatske veze sa Saudijskom Arabijom. Val diplomatskih aktivnosti predsjednika Aleksandra Vučića i njegovih emisara na Bliskom istoku došao je kao odgovor na zategnutu saradnju sa Evropskom unijom i nedostatak investitora i zapadnih zemalja. Budući da bi snažniji zaokret ka Rusiji predstavljao guranje prsta u evropske oči, Vučić se odlučio za saradnju sa Saudijskom Arabijom i Ujedinjenim arapskim emiratima.
Osim što je kupovao i preprodavao dronove, te se hvalio skicama letećih automobila, predsjednik Srbije odlučio je da nagradi svog dugogodišnjeg pristašu Muhamed efendiju Jusufspahića, nekadašnjeg predsjednika Vrhovnog sabora Islamske zajednice Srbije.
Nakon objave imenovanja, netom pred odlazak na službenu dužnost, Jusufspahić je režimske tabloide, konkretno Kurir, počastio izljevom srpstva. Vjerovatno su i novinari, naviknuti da negiraju genocid i hvale etničke čistače ostali zatečeni stavovima efendije, koji bi prema izjavi iz uvoda za Srbiju pojeo i parče svinjetine.
Osim što bi Srbiju branio, pa čak i haramom, Jusufspahić se predstavlja i kao branilac srpskog islama, jer su očito vjerski velikodostojnici iz BiH i Turske, tačnije Sarajeva i Ankare vodeći neprijatelji muslimana u Srbiji.
Jusufspahiću nije predstavljalo problem da
ga na mjesto ambasadora imenuje čovjek kojem jedan Srbin košta stotinu muslimana. Zanimljivo bi bilo vidjeti koji faktor u jednačini etničkog čišćenja bi bio Jusufspahić. Srbin ili musliman? Srpski musliman ili muslimanski Srbin?
Ipak, porodica Jusufspahić već decenijama služi svakoj srbijanskoj vlasti, da li zbog lične ili koristi muslimana sa druge strane Drine, ostaće pod znakom pitanja.
Od zla oca, gori sinovi:
Hamdija Jusufspahić, otac aktuelnog ambasadora Muhameda i beogradskog muftije Mustafe Jusufspahića, rođen je u Zanesovićima blizu Bugojna.
Po završetku studija prava i odsluženju vojnog roka odlazi na prestiž
univerzitet Al - Azhar u Kairo. Zanimljivo je da je prije odlaska na studije bio imam u Aladža džamiji u Foči, koju su 1992. godine upravo srpske snage sravnile sa zemljom.
1967. postaje prvi državljanin Jugoslavije sa diplomom Al - Azhar univerziteta, te ženi Egipćanku, sa kojom dobija dva sina i ćerku. Iste godine postaje beogradski muftija, te službuje u Bajrakli džamiji. Na toj poziciji ostaje sve do službenog penzionisanja 2008. godine.
Mustafa Jusufspahić; beogradski muftija
Osim vjerske prakse nije bježao ni od politike. Za razliku od sinova Srba, rahmetli Hamdija izjašnjavao se kao Jugosloven, Musliman i Bosanac. U više od četiri decenije svog muftijskog činodejstvovanja zbližio se sa mnogim srpski desničarima, među kojima se posebno ističu lična i porodična prijateljstva sa Vukom Draškovićem i Vojislavom Šešeljem. Osim pomenutih dobre odnose gajio je i sa porodicom Milošević, te je osim slobodana politički potpomogao i prvu damu, Miru Marković.
Naime, stranka rodonačelnika loze Jusufspahića - Stranka Jugoslovena je nakon početka rata postala jedan od sastavnih dijelova Jugoslovenske levice (JUL) čija je osnivačica i predsjednica bila upravo Mira Marković. Na taj način je Hamdija Jusufspahić direktno potpomogao lažni pluralizam miloševićevskog režima, koji je više od decenije krvnički uništavao, kako samu Srbiju, tako i ostatke Jugoslavije, ali i novonastale republike u okruženju.
Zahvaljujući političko - porodičnim vezama Jusufspahići su godinama bili neprikosnoveni lideri Islamske zajednice Srbije, a glavninu očevih prijateljstava naslijedio je stariji sin - Muhamed.
Pakt sa šejtanom:
2006. godine dolazi do šizme među muslimanima na srbijanskom tlu. Na skupštini Vrhovnog sabora zajednica se cijepa na dva dijela. Dio muftijstava priklanja se struji porodice Jusufspahić, dok se većina muslimana iz Sandžaka opredjeljuje za saradnju sa Muamerom Zukorlićem.
Zukorlić svoj položaj naslanja na saradnju sa rijasetom Islamske zajednice u BiH i etničku opredijeljenost za bošnjaštvo, dok Jusufspahići nastavljaju da posrbljavaju islam, trudeći se da ne pokvare dobre odnose sa tadšnjim predsjednikom Srbije - Borisom Tadićem.
Nakon Tadićevog poraza i dolaska SNS-a na vlast Jusufspahići preko noći mijenjaju vladare. Po principu Allah na nebu, Toma Nikolić na zemlji, stariji sin Muhamed Jusufpshić preuzima mihrab porodice i odlučuje da podrži SNS zahvaljujući kojem jedna porodica upravlja sudbinama hiljada muslimana zapadno od Novog Pazara.
Vremenom Vučić otopljava odnose sa Zukorlićem, te sukob na relaciji Beograd - Novi Pazar prestaje, a novopečeni diktator pravi balans između jednih i drugih muslimana.
Mustafa Jusufspahić nasljeđuje stafijeg brata Muhameda na poziciji beogradskog musftije, dok potonji biva imenovan za ambasadora.
2016. godine na ahiret seli otac Hamdija, te Vuk Drašković i Vojislav Šešelj ostaju bez velikog prijatelja.
Muhamed preuzima rukovodeći položaj kako u porodici, tako i u Islamskoj zajednici. Kontrolišući namještenja, odnose sa vlašću, ali i tempo tinjajućeg sukoba sa sandžačkim muslimanima i rijasetom u BiH, Muhamed Jusufspahić nameće se kao idealan saradnik za bliskoistočne operacije Aleksandra Vučića.
Srbin to be or not to be?
Nikakav problem ne predstavlja poriv efendije Jusufspahića da se izjasni kao Srbin, osim što je već geografski Srbijanac. Istovremeno je prirodna i potreba sandžačkih muslimana da svoj identitet zaštite kroz veze sa BiH i Bošnjacima, ali je pogubno za jednu ranjivu zajednicu kao što je islamska u Srbiji da se dijeli zbog ličnih interesa, bez obzira bili oni jusufspahićevski ili zukorlićevski.
Zvanični Beograd već vijekovima sistematično radi na razvijanju mita o sveopštem poturčavanju Srba, tako što posrbljava muslimane, a taktika koju koriste još od perioda kralja Aleksandra Karađorđevića bazira se na materijalnim benefitima. Sjetimo se slučaja reis - ul - uleme Mehmeda Džemaluddina ef. Čauševića, kojem je u više navrata nuđena nacionalna penzija i mjesto ministra vjera u Kraljevini SHS, a potom Jugoslaviji u zamjenu za osnivanje centralnog rijaseta Islamske zajednice sa sjedištem u Beogradu.
Čaušević je podlo - laskave ponude odbio, njegovi nasljednici ostali su dosljedni politici nepokoravanja beogradskim prohtjevima.
Ja sam srpski patriota!
Da, mnogi su ovo uzvikivali. Muhamed Jusufspahići nije ni posljednji, a ni prvi koji sebe smatra srpskim patriotom.
Za srpskog patriotu je sebe smatrao i Slobodan Milošević, sebe srpskim patriotom idalje smatra Vojislav Šešelj, u sebi srpskog patriotu vidi i Vuk Drašković, ali je srpski patriotizam istovremeno samoopredijeljenje Ratka Mladića, te Radovana Karadžića. U fino društvo pravih, velikih, ober srpskih patriota je sebe svrstao efendija Jusufspahić!
Naravno da su mu neophodni uzvičnici, jer malo koji Srbin mu iskreno vjeruje, a većina muslimana u Srbiji idalje ne zna ko je i šta je. Ako ništa imaju širog asortiman na raspolaganju, volja im Srbin, volja im Bošnjak, volja im musliman, Musliman, poturica ili Turčin, ali šta god odabrali Srbi, oni pravoslavni odabraće kvalifikaciju za svoje komšije muslimane.
Muhamed Jusufspahić do sada je osim vjerskih i diplomatskih pozocija nagrađen i Sretenjskim orednom od strane Tomislava Nikolića, bivšeg predsjednika Srbije. Nedostaje mu još samo članstvo u ravnogorskom pokretu i titula četničkog vojvode, ali polako ima vremena za srpskog patriotu. Nikada nije kasno za prave Srbe, naročito ako su još i muslimani!
