LEVIJATANOV SVIJET

Nedavna otmica predsjednika tzv.suverene države Venezuele Madura zajedno sa njegovom ženom predstavlja direktan čin diplomatske agresije koje su sprovele Sjedinjene Države Amerike.(Kažem takozvane jer se država pokušava izjednačiti sa narodom pa se kao paralela povlači da su sve države suverene i nezavisne baš kao i da su svi ljudi jednaki sa sve garantovanim pravima. Ali to je besmisleno po čuvenoj alegoriji Džordža Orvela da su “sve životinje jednake ali su neke jednakije od drugih”).Poslije njegove otmice počele su kružiti špekulacije o uzrocima tog barbarskog čina,te su američke službe i državni vrh iznosili teorije o navodnoj vezi režima sa trgovinom narko kartela.Optužili su ga za narko terorizam,krijumčarenje droge i sl.
Činjenica da je Maduru na zadnjim predsjedničkim izborima održanim u julu 2024.godine znatno opala podrška biračkog tijela u odnosu na one iz 2018.godine te je odnio tijesnu pobjedu sa 51% glasova naspram protiv kandidata Edmundo González Urrutia koji je dobio oko 44 % glasova.Ovo mu je donijelo treći uzastopni mandat,što očito nije u duhu demokratske tranzicije po SAD-u,a vjerujem da su činili sve da putem vanjskog uticaja pridobiju glasače za Urritiu.
Optuživati nekoga za krađu izbora samo zato što se dovodi u vezu sa trgovinom narkoticima i to opravdavati vojnim i represivnim nasiljem predstavlja čin agresije i brutalnog kršenja međunarodnog prava.Vojno miješanje stranih država u unutrašnja pitanja se dešavao u kolonijalno vrijeme koje je uglavnom nestalo do kraja Drugog svjetskog rata.Sada se može reći da živimo u neokolonijalnom dobu kada se suspenduju i cenzurišu međunarodni ugovori i konvencije zarad ne samo prirodnih resursa kao ekonomske implikacije nego i upravljanja stranim zemljama uz pomoć marionetskih vlada koje im asistiraju u devastaciji vlastite države.
SAD-u je jasno da ne mogu ostati u političkoj izolaciji i znaju da uvijek imaju veliki broj saveznika, koji su spremni vojno pripomoći ako ništa ustupanjem baza na njihovoj teritoriji za preventivno djelovanje ako dođe do napada.Sprovođenje demokratije SAD-a se mora gledati sa skepsom zbog ogromnog finansijskog lobija i hibridnog djelovanja koji se uvlači među određenu masu nezadovoljnu sa životnim standardom a koja bi pravila pritisak i pokušala slabiti režim I izazivati nemire.
Narko trgovina i biznis drogom je kriminalan i poguban posao i protiv toga se treba i mora boriti na sve načine.U Americi, to je uglavnom ilegalno tržište gdje se godišnje obrće oko 150-200 milijardi dolara,i radi se na tome da se maksimalno suzbije i iskorijeni ali je problem bar u javnom mnijenju da se o njemu nedovoljno artikuliše u odnosu na analiziranje i kritiku bjelosvjetskih režima.Stvara se dojam da je logistički i organizaciono to teško rješivo pitanje,pa se veći maligni uticaj daje loše vođenim državnim pitanjima vlasti,koji su osjetljivi,zapaljivi,i tim akcijama se vidno daje subverzivno gorivo.Narko trgovina je prepuštena unutrašnjim pitanjima same države koja je slaba učiniti bilo šta ali čija ekonomija zbog toga ne trpi, čak štaviše kroz neformalnu ekonomiju nekih država prosperira.Taj problem je prerušen i svjesno izoliran a primarni fokus usmjeren je na suprotna polja poput geostrateških saveza, jačanja industrijske proizvodnje te manje više socijalnih politika.
Nešto što nije bio uzrok invazije zbog narkotika i što je puno ozbiljnija priča je nedavni beskrupulozna anglo-cionistička invazija dobro poznata pod imenom epštajnova koalicija na IR Iran i njenog duhovnog vođu ajatolaha Alija Hamnejia,zbog navodne ambicije korištenja i jačanja nuklearnih kapaciteta.Svima je savršeno jasno da to nije jedini razlog,kojeg oni doduše opovrgavaju,nego i eksploatacija i otimačina nafte I energenata kojem Iran dobrim dijelom prodaje Kini,a onda i ostalim zemljama nespojivih interesa sa SAD-om.Odmah je logično počela kampanja opozicionih krugova u SAD-u,ona blaga indiferentna,pasivna retorika,koju EU samo može ponavljati za njima,bez prava veta za sprečavanje eskalacije .Od zemalja Evrope invaziju podržavaju(direktno ili indirektno) tri najveće države Njemačka,Francuska,Britanija onako lukavo po strani ali dobrim dijelom da zbog anglosaske kulture i historijskih veza.
U svakoj državi postoje domaći izdajnici koji su spremni naštetiti vlastitoj zemlji pa je tako bilo i netom prije agresije,gdje su na teheranske ulice izašle grupe koji otvoreno podržavaju pad po njihovim riječima teokratskog režima i jasno pozivale na nasilje.Naravno pokušava se na sve načine izvršiti vesternizacija Irana te ga maksimalno vojno oslabiti i onesposobiti,a sve zbog sumnjive retorike o proizvodnji i korištenju nuklearnog arsenala,te jačanju teokratskog,tvrdolinijskog autoritarnog režima.Poslije atentata na ajatolaha vidimo da su se pobunjene grupe smirile i kukavički povukle,a umjesto njih na ulicama smo vidjeli desetine hiljada ljudi,hrabrih patriota koji su spremni izaći pred direktne udare bombi i raketa neprijatelja braneći državu od agresije,davanjem podrške aktualnom režimu poslije tužnog dana kada je ubijen Hamnei i djeca iz osnovne škole.
Prošlo je više od 20 godina od raka u Iraku.Sada su stasale generacije koju su tada trebale poći u školu,a ima i onih među njima čiji su roditelji podržavali udare Amerike na njihovu zemlju,ali od očekivane reforme obrazovanja I podizanja standarda nema jasno ništa, ali veliki problem ostaje ta svijest među ljudima koji vjeruju u tu deluziju da višak uvezene demokratije doprinosi kvalitetnijem životu.Veliki broj stanovništva te zemlje su na ivici siromaštva, infrastruktura loša, nedovolja dostupnost električne energije i vode te mnogi drugi problemi ostavljaju ih izolovanim od svijeta. Tu su i dalje prisutni sektaški konflikti i visoka korupcija.
Poslije silnih udara na zemlje Bliskog istoka , Latinske Amerike pitanje je vremena koja je slijedeća meta , možda evropski kontinent i spominjani Grenland što bi bilo interesantno pratiti zbog samih raskola unutar NATO saveza. Uglavnom, sigurno je da Levijatan ima zadnju riječ.