Ne, šator odnosno tent (big - tent) je pojam iz političke teorije koji se definiše ideološki bućkuriš usljed kojeg stranka zapravo nema jasnu ideologiju, ali zato okuplja veliki broj pokreta i pojedinaca različitih ideja.

Big tent party je između ostalog i inostrana definicija za kvaziideologiju SNS-a. Upravo taj veliki šator omogućio je još većem Aleksandru ta u stranku nagura raznovrsnu bagru u ogromnim količinama, koja ni sama ne zna šta je. Liberali, socijalisti, nacionalisti - njima je to sve isti kurac, a zapravo i jeste, jer to su čari šatora. Velikog šatora, big tenta.


Upravo se pod jednim takvim big tentom jučer zatekao i sam Vučić. U pratnji svite malignih karikatura, među kojima su se isticali Dragan J. Vučićević (samoprozvani novinar, odnosno urednik Informera) i Miloš Vučević (obezvlašteni predsjednik SNS-a). I šta jednom tako divnom društvu nedostaje osim ćokanćića rakije i muzičke virtuoznosti ciganskih trubača?

Nedostaje im dozvola za otvaranje dionice auto-puta Miloš Veliki od Pakovraća do Požege.

Šatorsku proslavu po uzoru na prekodrinske predstavnike srpskog roda i izroda, organizovala je trovačnica javnosti Informer.

Aleksandar Veliki je nakon dugo vremena izašao međ' Srbe, a sve je ovjekovječeno objavom na instagramu i dugometražnim prilogom u dnevniku svih mogućih režimskih medija.

Auto - put Miloš Veliki jedan je od najznačajnijih infrastrukturnih projekata u Srbiji, jer za cilj ima povezivanje Beograda sa Zapadnom Srbijom, ali i Crnom Gorom, te rasterećivanje Ibarske magistrale. Širi, saobraćajni značaj ovog projekta leži u povezivanju Srednje i Jugoistočne Evrope, u sklopu evropske trase puteva E-763.

Sredstva za izgradnju ovog auto - puta iznose ogromnih 2 milijarde eura, a novac dolazi iz tri izvora: budžet Republike Srbije, Evropska banka za obnovu i razvoj, te naravno kada god se radi o velikim građevinskim ponudama - Kina, preciznije Exim banka.

Kina radi, Evropa se gradi:

Izgradnja glavnih dionica je bez tender, jer kako drugačije u naprednoj Srbiji, predata u ruke kinsekih kompanija CRBC i CCCC (China Road and Bridge Corporation i China Communications Construction Company).



Ovim, lisičji mudrim potezom Kina će po ko zna koji put da zaduži kako Balkana i Srbiju, tako i EU, te će dodatno umiješati svoje prste, novac, lopate i mješalice u razvoj unije i njenih graničnih oblasti. Istim ovim metodama su kineske kompanije Synohidro i PowerChina Resources preuzele projekat izgradnje vjetroparka Ivovik kod Livna, u sklopu evropske kampanje zelene tranzicije.

Ili narodski rečeno: Kina radi, Evropa se gradi. S tim što Kina zadužuje, a Evropa vraća kredite, dok projekti bivaju urađeni prema najlošijim standardima.

Miloš Veliki je tako Aleksandru Velikom poslužio kao poligon za promociju, besplatan marketinški prostor.

Nadstrešnica u repriznom terminu:

Novi Sad očito nije bio dovoljan srbijanskim vlastima, pa je prije nekoliko sedmica kod Čačka otvoren tunel Munjino brdo, bez zvanične upotrebne dozvole i upozorenja eksperata na moguća klizišta.


I ova dionica u dužini od 2.7 kilometara koštala je između 150 i 200 miliona eura, a koliko će ljudskih života koštati, ostaje da se vidi.

Ni dio puta od Pakovraća do Požege koji je svečano otvoren jučer nije dobio neophodne dozvole za rad, ali to je već svakako ustaljena praksa, jer zašto provjeravati nešto što plaćaju građani Srbije, a prave kineske kompanije, jer to je odavno provjerena kombinacija za uspjeh.

Pod šatorom Age Vučićage:

Zapevaj mili rode.
Opijen južnjačkim melosom, očaran nacionalističkim stihovima, prvi (ne)čovjek Srbije pao je u sevdah. Raskopčane košulje u borbi sa znojem, svečano je potezao rakiju, kako bi se što spretnije obratio okupljenoj svjetini. Preplanuli i ljepljivi od vrućine zajedno zapjevaše onu staru. Onu staru u kojoj malom barkom plovi kraljeva garda, a majka traži sina u jedinicama čiča Draže.

Nije znao ni da okiti muziku kako Bog zapovjeda, a od silnog bogatstva udjelio je sadaku od 2000 dinara.

Sva ta bića oko njega, bez zere ljudskih osobina prepuštala su se potpunom bunilu podšatorskih orgija, a slojevi vještačke upristojenosti otapali su se na suncu.

Jedino i pravo lice i naličje Srbije, kojoj hronični fetišizam nacionalizma nikako da dosadi.

U toj fatamorgani, na sred šatorske oaze, Aci bugojancu učini se da vidi Sarajevo, sa brda, pod pljuskom granata, dok njegov prvi šef, pridržavajući stomačinu mlati vevolvevom.

Ponovo će majke tražiti sinove, kao u onoj staroj, ali ispod ruševina čiča Acinih građevina, dok ga Međunarodna zajednica bude držala na vještačkom disanju.


Studentski protesti jenjavaju. Nastava se vraća. Policija spušta pendreke. Srbija iznova staje, da bi se vratila na put nestajanja.

Nestajanje zdrave Srbije, ako je ikada i bila takva.