Društvo u Bosni i Hercegovini ima mnogo problema koje vlasti prepoznaju i ne rješavaju. Državne institucije ne funkcioniraju kako bi trebale. Podjela unutar društva, između stanovnika dva entiteta, je ogromna. Osjećaji stanovnika u FBiH se apsolutno razlikuju od osjećaja stanovnika Republike Srpske po pitanju Bosne i Hercegovine. Na stanje duboko podijeljenog društva dodaje se stanje neefektivne privrede. Privrede koja kroz plaćanje nepravednih poreza finansira postojanje javnih institucija na svim nivoima. Privrede koja ima poražavajuće rezultate kada se posmatra proizvodnja. Uslužnim djelatnostima i trgovinom se bavi preko 60% zaposlenih, dok je skoro 30% stanovnika zaposleno u državnim, entitetskim, kantonalnim, opštinskim institucijama i drugim javnim preduzećima. Nešto manje od 10% privrede čini industrijska i druga proizvodnja. Taj podatak čini našu privredu krajnje neefektivnom i siromašnom. Bez proizvodnje i izvoza naša država je postala apsolutno ovisna o tuđim privredama. Gdje u praksi privreda BiH služi samo kao nastavak trgovačkog lanca velikih stranih firmi, gdje stanovnici nikakvu korist nemaju od prodatih proizvoda, dok država kroz carine i druge poreze uspjeva osigurati infuziju za nastavak sopstvenog ekonomskog postojanja.

Ono što je praksa u svim državnim koalicijama jeste konstanta težnja za potenciranjem rješavanja srpskog pitanja u Bosni i Hercegovini od strane svih izabranih političara iz reda srpskog naroda. Još od kraja rata jedino rješenje koje navedeni nude jeste konačna neovisnost Republike Srpske. Sa stalnom težnjom za uništavanjem teritorijalnog integriteta zemlje dolazi stalna blokada rada institucija države. Nije sporno da postoji srpsko pitanju u Bosni i Hercegovini, daleko od toga da se ono ne treba rješavati, ali je sporno to što svaki stanovnik trpi zbog neodgovorne politike. Svi stanovnici trpe zbog takve politike, i to na svim poljima, socijalnim, ekonomskim i duševnim.

Navodeći razloge za nefunkcionalnu i neodgovornu državnu koaliciju, od najvećeg do najmanjeg razloga za to, dolazimo do stranaka iz Federacije BiH. Smatram kako pristanak HDZ-a i stranaka Trojke, na to da ne vode neovisnu politiku koja proizilazi iz interesa i potreba naroda koji ih je izabrao, je ogroman faktor nefukcionalnosti vlasti. Navedene stranke su pristale da vode politike koje proizilaze iz volje krupnih lobija, domaćih i stranih elita, to nisu politike koje narod ili glasači ovih stranaka uopšte žele. Recimo neradna nedelja je dobra stvar za stanovnike FBiH , dok je Zakon o fiskalnoj reformi katastrofalna stvar, isto tako Zakon o zabrani pušenja u javnim prostorima će uništiti Ugostiteljski sektor. Bez obzira na sve dosadašnje negativne rezultate, glavno je zaključiti kako predaja, narodnog legitimiteta i suvereniteta kojeg su te stranke dobile na izborima, u ruke par domaćih aktera i nekoliko stranaca neće rezultirati samostalnijom državom Bosnom i Hercegovinom, nego ovisnom tvorevinom kojom upravljaju domaći i strani akteri bez uvažavanja i implementiranja volje naroda. Koliko god da je BiH u prošlosti bila protektorat i ovisnik o drugima, sa ovom državnom koalicijom ona tu tendeciju ne gubi, nego Bosna i Hercegovina sve više postaje protektorat i ovisna država.

Da bi napokon izgubili status, države pod Međunarodnim protektoratom, potrebno je ispuniti svih 7 tački nakon kojih se zatvara OHR i nakon kojih Bosna i Hercegovina preuzima brigu o samoj sebi. Svih 7 pitanja moguće je riješiti samo kroz aktivan dijalog domaćih aktera iz reda tri naroda uz kvalitetnu i konstruktivnu medijaciju Međunarodnih tijela. Podrazumijeva se da niko od aktera ne poseže za političkim elementima prisile i prinude. Na kraju se zaključuje kako je nemoguće razmišljati o članstvu u NATO-u, EU, ili bilo kojem drugom ekonomskom ili političkom savezu, bez da se Dejton do kraja ne implementira i ne sprovede. Preko 40% odredbi iz Dejtonskog sporazuma, posebno političkih, uopšte nije sprovedeno. Niti je bilo ko počeo da ih sprovodi.