Zabrane protestvovanja, javnih skupova i drugih oblika okupljanja naroda počele su sa protestima ''Pravda za Davida'' u Banjaluci kada su stubovi vlasti bili jako napukli. Represija kakvu su građani trpili bila je brutalna, da bi sve na kraju završilo zabranom okupljanja građana ispred Narodne skupštine, kao i na glavnom gradskom Trgu u blizini robne kuće ''Boska''. Jedini prostor koji je ostao dozvoljen je park ''Mladen Stojanović'', daleko od centra grada, a time i od očiju javnosti koja bi potencijalno mogla da podrži novi bunt.

Ova tradicija se nastavlja i danas, a upravo su se pokušali održati protesti građana Ozrena protiv eksploatacije prirodnih bogatstava i narušavanja životne sredine njihove opštine koju bi započela firma Lykos Balkan Metals. Iako su ranije održani i referendumi stanovništva gdje je 98% građana reklo ne ovoj profiterskoj eksploataciji životne sredine, tzv. ''demokratska'' Republika Srpska nije uslišila njihovu volju i nastavila je da izvršava spregu tzv. ''javno-privatnog'' partnerstva od koga će se napuniti samo džepovi domaće političke i ekonomske elite.

Da bi dokazala svoju silu u praksi, a ne samo teoriji i raznim policijskim vježbama, ona je svakako poslala naoružane policijske službenike sa dugim cijevima da čuvaju Narodnu skupštinu od njenog vlastitog naroda. Da se šala piše sama jasno je, kao i poznata misao jednog njemačkog filozofa: ''Narod koji ugnjetava druge ni sam ne može da se oslobodi. Sila koja mu je potrebna za ugnjetavanje na kraju se okreće protiv njega samog.''

I dok građanski aktivisti pišu o nezakonitosti ovakvog postupanja institucija Republike Srpske prema građanima, iako se govori o narušavanju raznih prava i sloboda jedno je jasno - interes kapitala će uvijek stajati ispred interesa radnih ljudi, ali će u kriznim momentima nacionalnih sukoba koji su uvijek vještački biti govora o ''zajedničkim'' interesima srpskog ''naroda''. Tako nešto ne postoji.