ODGOVOR #ANDRIJIMANDIĆU: Crna Gora ne baštini tradiciju turskog ropstva, već vjekovne slobode!
Izjava predsednika Skupštine Crne Gore, Andrije Mandića, koji lamentirajući nad Vidovdanom Otvorenopismo Andriji Mandiću:
Crna Gora ne baštini tradiciju turskog ropstva, već vjekovne slobode!

Izjava predsednika Skupštine Crne Gore, Andrije Mandića, koji lamentirajući nad Vidovdanom tvrdi datvrdi da su „naši preci na današnji dan dali svoj odgovor istoriji“, predstavlja vrhunac drske zloupotrebe državne funkcije i brutalni pokušaj istorijskog inženeringa. Cilj je jasan: retroaktivno ugurati Crnu Goru u kosovski mit poraza i vazalstva, kako bi se od nje u 21. vijeku napravila obična duhovna i politička provincija Beograda.
Kao predsednik parlamenta nezavisne države, Mandić bi morao znati, ili bar konsultovati elementarnu istorijsku nauku, da crnogorski preci 15. juna 1389. godine nisu bili na Kosovu polju. Vladar tadašnje Zete, Đurađ II Stracimirović Balšić, vodio je autonomnu politiku, brinuo o opstanku sopstvene države pritisnute Mlecima i turskim napadima, i u toj bici nije učestvovao. O tome svjedoči i sam vladika Vasilije Petrović u svojoj Istoriji o Černoj Gori iz 18. vijeka, jasno navodeći da Crnogorci nisu bili ni na Marici ni na Kosovu.
To što četnički vojvoda Mandić uporno pokušava da nametne crnogorskom narodu jeste zamjena teza kojom se svesno prećutkuje neosporna istorijska realnost: dok je Srbija vjekovima tavorila u potpunom ropstvu, crnogorski narod se na svom kršu neprekidno bavio očuvanjem i odbranom svoje slobode. Tu istorijsku vertikalu i kontinuitet slobode ne može osporiti niko, pa ni aktuelni šef parlamenta.
Dok je Srbija bila u ropstvu, Crna Gora je krvlju branila slobodu
Dok se Crnoj Gori podmeće tuđi mit o porazu iz 1389. godine, svesno se guraju u zaborav stvarne, monumentalne i dokumentovane pobjede koje su Crnogorci izvojevali na sopstvenoj teritoriji, utemeljujući svoju faktičku nezavisnost. Upravo u vrijeme vladike Rufima II Boljevića, Crna Gora je dala prave odgovore istoriji i dokazala da ne prihvata turski jaram:
Lješkopoljska bitka 1605. godine: Crnogorska vojska je do nogu potukla višestruko brojnije turske snage koje je predvodio skadarski sandžak-beg Ali-beg Memibegović, odbijajući nametanje harača i slamajući otomansku kaznenu ekspediciju.
Bitka u Kosovom Luku 1613. godine: Turski kazneni pohod na hiljade vojnika, koji je lično predvodio novi skadarski sandžak-beg Arslan-paša, završio se potpunim slomom otomanske vojske. Sam paša je ranjen, a crnogorska i brdska plemena, predvođena vladikom Rufimom, ispisala su stranicu slobode o kojoj je pričala tadašnja Evropa.
Nakon ovih veličanstvenih pobjeda iz vremena vladike Rufima II Boljevića, uslijedili su Carev Laz (1712), Martinići i Krusi (1796), Grahovac (1858) i Vučji Do (1876). To su istorijske stanice na kojima su crnogorski preci davali odgovore istoriji, mačem, krvlju i pobjedama, a ne mitološkim narativima o porazima.
Ogoljena istorijska hronologija: Od vazala do potpunog nestanka Srbije
Andrija Mandić pokušava da izbriše razliku između slobodnog crnogorskog naroda i naroda koji je vjekovima imao potpuno drugačiji istorijski put. Arhivske činjenice nemilosrdno ogoljavaju taj period ropstva i vazalstva:
Vazalni status (1389–1459): Odmah nakon Kosovske bitke, nasljednici kneza Lazara postali su lojalni turski vazali. Tokom ovih 70 godina, srpski vladari su direktno služili sultanima. Stefan Lazarević je sa svojim oklopnicima direktno pomogao sultanu Bajazitu da pobijedi hrišćansku vojsku kod Nikopolja (1396) i borio se na turskoj strani kod Angore (1402). Marko Kraljević je poginuo na Rovinama (1395) kao turski vazal, boreći se za turske interese protiv hrišćanskog vojvode Mirče. Srpske princeze su slate u sultanove hareme, a ovaj vazalni period se završava potpunim slomom i padom Smedereva 1459. godine.
Četiri vijeka potpunog mraka i nestanka (1459–1830): Nakon 1459. godine, Srbija kao politički i državni entitet potpuno nestaje sa geografskih karata. Nema ni Srbije, niti srpskog naroda u bilo kakvom političkom smislu – oni postaju obespravljeni, pokoreni milet, obična otomanska raja. Čak je i Pećku patrijaršija 1557. godine formotao nekanonskim, političko-administrativnim dekretom (betatom) turskog velikog vezira Mehmed-paše Sokolovića (koji je postavio svog rođaka Makarija) isključivo radi lakše kontrole i efikasnijeg prikupljanja poreza za sultana, da bi je turski sultan definitivno ukinuo 1766. godine.
Kasno sticanje državnosti i crkve: Srbija dobija vazalnu autonomiju tek Hatišerifima iz 1830. i 1833. godine, a punu državnu nezavisnost tek na Berlinskom kongresu 1878. godine. Što se crkve tiče, Autokefalna Pravoslavna Crkva u Kneževini Srbiji dobija svoj prvi, kanonski priznati Tomos od Carigrada tek 1879. godine.
Crna Gora ima svoj pobjednički kod i ustavnu odbranu
Dok je Srbija punih 400 godina (od 1459. do 19. vijeka) bila izbrisana i integrisana u otomanski teokratski sistem kao pokorena raja, Crna Gora je kroz čitav taj period, od Crnojevića, preko vladike Rufima II Boljevića do dinastije Petrović-Njegoš, neprekidnom borbom čuvala plamen slobode. Crna Gora nije nastala u bježaniji nakon kosovskog poraza, niti su Crnogorke nosile crninu za Kosovom, to su provincijalne neistine i politički falsifikati skovani da bi se opravdala današnja podređenost tuđim centrima moći.
Zbog svega navedenog, ovo što Mandić radi više se ne može podvesti pod političke gafove ili slobodu govora. Ovo je direktno, svjesno i sistematsko podrivanje ustavno-pravnog poretka i nacionalnog identiteta Crne Gore, sa jasnom namjerom da se država obesmisli i u potpunosti uruši njen suverenitet.
Zato crnogorski forum i suverenističke snage zahtijevaju:
Hitno pokretanje postupka opoziva Andrije Mandića sa mjesta predsjednika Skupštine Crne Gore.
Formiranje skupštinskog Anketnog odbora koji će detaljno ispitati i preispitati ulogu i djelovanje Andrije Mandića u kontinuiranom podrivanju Ustava i urušavanju crnogorskog državnog identiteta.
Poziv Vrhovnom državnom tužilaštvu (VDT) da konačno prekine sramno žmirenje, pokrene istražni postupak i preduzme hitne pravne mjere kako bi se spriječilo otvoreno podrivanje pravnog poretka od strane čovjeka koji pokriva drugu najznačajniju funkciju u zemlji.
Državne institucije Crne Gore ne smiju više tolerisati i ćutke posmatrati agresivno djelovanje koje vodi ka nestanku države. Vrijeme je za institucionalni i pravni odgovor na političke podvale i okupatorske narative!

Podgorica, jun 2026.
Crnogorski forum

30. 06. 2026.g. Прикажи мање