Evropa nikad!

Uprkos čestim neslaganjima u zvaničnoj Podgorici, naše istočne komšije definitivno su sve bliže ulasku u Evropsku uniju, ali se čini kako se politička klima Evrope oslikava i na Crnu Goru, pa se tako uz uspjehe države nižu i pobjede desničara.
Novočetnička demokratija pod kokardom četničkog vojvode Andrije Mandića uspijeva da materijalizuje svoje glasove na lokalnom nivou, podrivajući zvaničnu politiku Crne Gore u unutrašnjoj politici. Za rehabilitaciju trobojke, iste one zastave pod kojom su kvislinzi Sekule Drljevića u Drugom svjetskom ratu činili zločine, najzaslužniji je Ivan Popović - predsjednik skupštije opštine Žabljak i član NSD-a. Mitomanski pristup istoriji ne zna za činjenice i suočavanje sa prošlošću, a i zašto bi kada takav princip već decenijama uspijeva u postjugoslovenskim republikicama.

Budući da nacionalizam reda pobjedu za pobjedom, dok svi njegovi protivnici sjede skrštenih ruku, prijeteći vaskolikim evropskim standardima, nameće se mogućnost da glasači u velikoj mjeri podržavaju politiku klerofašizma. Pokret Evropa sad na čijem je čelu aktuelni premijer Milojko Spajić za sada se nije oglasio po pitanju vaskrsavanja trobojke. Evropa sad mogao bi da postane Evropa nikad, jer su odnosi u vladajućoj koaliciji takvi da nerijetko subverizvni potezi njihovih partnera prolaze bez reakcije. Ili možda i samoprozvani liberali Spajić i Milatović potajno priželjkuju resrbizaciju Crne Gore?

Preko Beograda do Brisela:

Nove srpske demokrate i njihovi pročetnički pratioci otvoreno priželjkuju trasiranje članstva u EU, ali u zagrljaju sa zvaničnim Beogradom. Osvrnemo li se dvadeset godina u nazada, srpske stranke u Crnoj Gori morale su mnogo više da prikrivaju svoje kvaziidentitetske interese, jer u politici nije bilo baš popularno isticati srpstvo. Od 2012. godine i dolaska Srpske napredne stranke na vlast u Srbiji uz ogromnu podršku međunarodne zajednice, a ponajviše Njemačke, stvorena je pozicija u kojoj Srbiji u potpunosti zvanično, mada indirektno potpomaže srpske stranke u Crnoj Gori. Evropski čelnici imaju fetiš na stabilokratiju, jer im ista omogućava da se što manje brinu i izražavaju podršku domaćim političkim akterima, te istovremeno ne moraju da intervenišu na bilo koji način.

Posljednjih četrnaest godina Srbija pod vodstvom Aleksandra Vučića finansira svojevrsne diverzije protiv bilo kakve crnogorske politike koja istovremeno nije i srpska politika. Ono što Beograd želi iz pozicije hegemona u pokušaju, jeste Crna Gora koja može biti evropska, nikakav problem, ali prevashodno mora biti srpska, rusofilna, vučićevska, bilo koja druga verzija Crne Gore neprihvatljiva je za Aleksandra Vučića. Prema ustaljenoj topografiji: gdje god je Srba, tle je srpsko, Vučić bi rado reskicirao kartu, a na istoj bi Crne Gore nestalo.


Milo Đukanović, iako autokrata, ideološki konvertit i osoba u bliskim vezama sa kriminalnim nomenklaturama, svojevremeno je bio jedan od najvećih neprojatelja zvaničnog Beograda. Gradeći svoj bankovni saldo, naročito onaj na offshore finansijskim izletištima, povremeno je pronalazio vrijeme i da nadogradi Crnu Goru. Članstvo u NATO alijanski prelomilo je sve nevidljive barijere, a Vučić se potom odlučio da preko osovine SPC - BIA izvrši pokušaj demontaže ustavnog poretka Crne Gore. Simbiozom evropskih, đukanovićevskih i interesa krupnog kapitala litijaši i agenti u mantijama su se povukli, ali je revolt među Srbima doživio ekspanziju. Već na sljedećim izborima, onim 2023. godine počela je trka sa vremenom. Borba protiv satova koji otkucavaju momentum za članstvo u EU. Ipak, postavlja se pitanje da li je Evropska unija konačno rješenje za pitanja kancerogenog nacionalizma, ruskog uticaja i vučićevske propagande?

Evropska granica na Šćepan polju neće mnogo promijeniti odnose u regionu, ali će Crnoj Gori donijeti kakav - takav odušak i prednost u odnosu na reinkarnaciju trobojki i prateće rituale übersrpstva.