Srpski svet - neostvareni, vlažni san:

Srbi, Rusi i Jevreji su tri poslednja naroda na planeti kojima je stalo do istine.

Izjava je ovo Aleksandra Vulina, bivšeg direktora BIA-e, ministra odbrane Srbije i zamjenika premijera, izrečena na proputovanju Izraelom početkom ovog mjeseca. U kojem od svojih mnogobrojnih svojstava je otputovao u Jerusalim i sa kakvim zadatkom osim usputnog baljezganja, nije poznato. Nedavno se Vulin obreo i na Palama, kao gost na privatnoj proslavi Nedeljka Eleka.

Ove putešestvije potvrđuju da režim Aleksandra Vučića idalje računa na Vulinove polusposobnosti i nesposobnosti, ponajviše kada su u pitanju kurirske usluge, jer njegovo pojavljivanje znači prisutnost Vučićeve sjenke, dok njegove riječi u praksi ne znače ništa.

Tokom boravka u Jerusalimu, Vulinu se desila orgazmična epifanija, te je shodno funkciji predsjednika Saveta predstavništva Ruskog istorijskog društva u Srbiji, odlučio da pohvali srpsku, rusku i jevrejsku ustremljenost prema istini. O kakvoj se zapravo istini radi nije, niti će biti poznato, jer za Vulina i velikoSrbe njegovog kalibra istina predstavlja samo još jednu riječ iz bukvara. Slovarica činjenica za njega je nepoznato štivo, jer zanmerauje realnost u kojoj upravo politički i vojni lideri Srba, Rusa i Jevreja vode borbu za pol poziciju u trci za najveće mrzitelje, ratne zločince i negatore masakara u modernoj globalnoj istoriji.

Kroz decenije njegovog političkog djelovanja, dokazalo se da ono što Vulin izgovori, Vučić misli, ali ono što Vulin misli, ukoliko uopšte i misli, ni ne treba izgovarati, jer nije zdravo. Ipak, treba podsjetiti da je, za vrijeme autonomnog upravljanja sopstvenim umom i govornim aparatom, davne 1998. godine, Vulin izgovorio sljedeće:

Dosta nam je ratnih bubnjeva. Moramo se okrenuti dijalogu sa Zapadom.

Radi se o Vulinovoj izjavi nastaloj prilikom podnošenja ostavke na sve funkcije u Jugoslovenskoj levici (JUL) stranci koju je osnovala i vodila Mira Marković, pokojna supruga Slobodana Miloševića. Ostavka je usljedila nakon što je JUL sklopio koalicioni dogovor sa Miloševićevom Socijalističkom partijom i radikalima Vojislava Šešelja. Tada je, iako za kratko, proradila neuronska funkcija u Vulinovom mozgu skromnih mogućnosti, i što je najgore po njegovu buduću, odnosno sadašnju verziju - bio je u pravu!

Srbiji i Srbima bilo je dosta ratnih bubnjeva, gladi i smrti, ali samo za kratko, jer su malo više od decenije kasnije Srbija i Srbi prigrlili retuširane ideje radikala, masovno podržavajući SNS.

Vulin je tada, kao predsjednik sopstvene stranke - Pokret socijalista, naglo skrenuo u desno, ne bi li se u nametnuo kao što veći Srbin, jer Srbima nikad dosta velikih, ogromnih, krupnih Srba, Srba koji na račun i na štetu malih, običnih, skromnih Srba uživaju sve benefite bivanja Srbima.

Zaumnim teorijama belosvetskih zavera protiv Srpskog sveta, Vulin se za veoma kratko vrijeme prometnuo u pasvandžiju Velike Srbije. Kera na kratkom povodcu novog gazde koji laje u znak upozorenja na novu zapadnu, masonsku, komunističku, jugonostalgučarsku, ustašku, muslimansku, soroševsku ili bilo koju drugu funkciju. Umjesto koske, dobacivane su mu ministarske i direktorske funkcije, a iz kliširane poze poslušnika iskakao je svojim strasnim baljezgarijama o sveprožimajućem, imanentnom nastojanju bića, uma i duha svakog srpskog homo sapiensa ka stvaranju samosrpske i svesrpske države.

Vulinova nadanja za sada se nisu ispunila, niti će ikada, no on je vrlo vjerovatno zadovoljan i sa trenutnim stadijumom razvoja Srpskog sveta, jer je njemu u aktuelnom Srpskom svetu dobro ide. Osim pozicije predsjednika nebitnog srpsko - ruskog udruženja, obnaša i znatno važniju funkciju predsjednika Nadozornog odbora JP Srbijagas. Lagodnost isplativog srbovanja omogućila mu je da putuje po nesrpskim dijelovima planete Zemlje, šireći svoju proročku epifaniju o isitini, istini koja je uhuugodna i nacionalistički prijemčiva.

Istini koja je istina samo onima kojima je su od stvarnosti ostale samo laži.